در مواجهه با ایران، فشار خارجی تنها در قالب تحریم، تهدید یا محدودسازیهای سیاسی و امنیتی عمل نمیکند، بلکه در سطحی عمیقتر، با مهندسی ادراک، بازآرایی ذائقه عمومی و جابهجاییِ افق انتظارات اجتماعی تکمیل میشود. آنچه در این میان اهمیت دارد، نقش «اقتصاد لیبیدویی» بهمثابه سازوکاری نرم برای فرسایشِ اعتمادبهنفس ملی و تولید مقایسههای ادراکی دائمی است؛ سازوکاری که میکوشد از خلال رسانه، سرگرمی و بازنماییِ سبک زندگی، میدان فشار بر ایران را از ساحت معیشت و سیاست، به ساحت میل و رضایت اجتماعی گسترش دهد.