در بزنگاههای جنگ و تهدید، یاد شهدا چگونه میتواند تفاوتهای اجتماعی را به احساس سرنوشتی مشترک پیوند دهد؟ از تشییع شهدای دفاع مقدس تا آیینهای سوگ و بزرگداشت جانباختگان جنگهای اخیر، میتوان ظرفیت ایثار را برای تقویت تعلق ملی و بازتولید وفاق مشاهده کرد؛ ظرفیتی که در پیوند «وجدان جمعی» دورکیم با «سرمایه نمادین» بوردیو معنا مییابد و پایداری آن، به تبدیل عاطفه جمعی به اعتماد، همیاری و مسئولیت اجتماعی وابسته است.