در جهان معاصر، ساختار رسمی روابط بینالملل همواره نظم منطقهای را از دریچهٔ دولتها و معاهدات شکننده تحلیل کرده است؛ اما در جغرافیای غرب آسیا، پیوند میان جوامع ریشهای فراتر از مرزهای استعماری دارد. هنگامی که داربستهای دیپلماسی دولتی در برابر بحرانها و فشارهای نظام سلطه ناکارآمد میشوند، این شبکههای مردمی، نهادهای سنتی و گفتمان همبستگی برخاسته از بطن ملت هستند که رشتههای متصلکنندهٔ جوامع را زنده نگه میدارند