در سالهای اخیر، با توسعه بیبرنامه شهرها، شاهد رشد سریع شهرکهایی در حاشیه کلانشهرها بودهایم؛ مناطقی که هنوز از ابتداییترین امکانات رفاهی، آموزشی و تفریحی بیبهرهاند. خانوادههایی که از هزینههای سرسامآور زندگی شهری گریختهاند، حالا در محلههایی زندگی میکنند که جادههای خاکی، کمبود مدارس استاندارد و نبود مراکز تفریحی، بخشی از چالشهای روزمره آنهاست. از اطراف شهرری گرفته تا شهریار و رودهن، این داستان مشترک بسیاری از حاشیهنشینان است؛ سکونتی که هنوز رنگ آسایش به خود نگرفته است.