در شرایط پیچیده اقتصادی و محدودیتهای ناشی از تحریمها، استفاده از ظرفیت واسطه های اقتصادی و شرکتهای تخصصی گاه به عنوان یک ضرورت مطرح میشود؛ اما مشکل زمانی آغاز میشود که یک واسطه، از جایگاه یک ابزار مدیریتی خارج شده و به یک نقطه وابستگی برای اقتصاد کشور تبدیل شود. پرسش اساسی این است که آیا مشکل اصلی، وجود تراستی هاست یا ساختاری است که بدون طراحی نهادی، نظارت کافی و ساز و کارهای پاسخگویی، امکان شکلگیری تراستیهای قدرتمند و غیرقابل جایگزین را فراهم میکند؟