در حال حاضر، سه مسیر متفاوت برای کنترل مصرف و ساماندهی توزیع بنزین در کشور دنبال میشود؛ شناسهدار کردن استفاده از کارت اضطراری جایگاهها، انتقال سهمیه سوخت به کارت بانکی و محدودسازی کارتهای اضطراری در استانها با افزودن سهمیهای به کارت شخصی خودروها. هر سه مسیر، شفافتر شدن مصرف را هدف گرفتهاند؛ اما تفاوت در شیوه اجرا و آثارشان بر زندگی مردم، این پرسش را پیش میکشد که آیا دولت برای انتخاب یک الگوی نهایی، ارزیابی مشترکی از هزینهها و نتایج آنها دارد؟