محدودیت در انتقال دارو از هند، بار دیگر آسیبپذیری زنجیره تأمین دارو در ایران را به نمایش گذاشته است؛ این بار درباره بخشی از داروهای اعصاب و روان که به گفته سازمان غذا و دارو، تأمین آنها با اختلال روبهرو شده است. مسئله فقط دشوارشدن واردات نیست؛ تغییر مسیر حمل، افزایش هزینه و ناکافیبودن محمولههای جایگزین میتواند دسترسی بیماران را نیز تحت فشار قرار دهد. در چنین شرایطی آیا برنامهای پایدار برای جلوگیری از تبدیل اختلال حملونقل به کمبود دارو وجود دارد؟