تفاوت اصلی میان «اکتساب» و «یادگیری» زبان، در مرز میان جذب ناخودآگاه و طبیعی معنا در برابر حفظ آگاهانه و قاعدهمحور گرامر نهفته است؛ نظریهای که استیون کرشن با مطرحکردن آن، نقش ورودیهای معنادار را در روانی کلام، بسیار پررنگتر از تمرینات خشک کلاسی دانست. درک این تمایز نشان میدهد که آموزش موفق، کلاس درس را از محیطی صرفاً فرمولمحور به زیستبومی پویا برای تجربه و کشف واقعی زبان بدل میکند.