ورود نیروی انسانی جدید بدون ارزیابی دقیق توانمندیها، آموزش متناسب با ریسک شغلی و تأیید صلاحیت عملی، میتواند منشأ بروز خطاهای انسانی، افزایش ضایعات، عدم انطباقهای فرایندی و تحمیل هزینههای پنهان به سازمان باشد. از این منظر، آموزش بدو استخدام باید بهعنوان یک سازوکار پیشگیرانه در نظام مدیریت کیفیت تعریف شود؛ سازوکاری که اثربخشی آن نه با تعداد دورههای برگزارشده، بلکه با میزان بهبود عملکرد کارکنان و شاخصهای کیفیت سنجیده میشود.