اونوره دو بالزاک، نویسنده بزرگ فرانسوی، برای نوشتن و کار کردن به چیزی فراتر از الهام ادبی نیاز داشت؛ قهوه. او چنان به قهوه وابسته بود که مصرف آن به یکی از مشهورترین عادتهای زندگیاش تبدیل شد؛ عادتی که گاهی شکل افراطی به خود میگرفت.
بالزاک معمولاً شبها مینوشت و برای ساعتهای طولانی بیدار ماندن، به قهوه پناه میبرد. گفته شده است که او قهوه را بسیار غلیظ مینوشید و گاهی برای آنکه اثر بیشتری بگیرد، دانههای قهوه را مستقیماً میجوید. برای نویسندهای که میخواست جهان عظیم «کمدی انسانی» را روی کاغذ بیاورد، خواب ظاهراً چیزی بود که میشد به تعویق انداخت؛ اما قهوه باید همیشه حاضر میبود.