آموزش در دل طبیعت

1404-11-03 15:03:05

بازدید: 380

کد خبر: 000138550

0 زمان مطالعه: 1 دقیقه

آنجا که جاده‌ها تمام می‌شوند و ایل، راهش را به دل کوه می‌سپارد، مردی هست که با تخته‌ای از دل‌گرمی، چراغ دانایی را روشن نگه داشته است. تورج محمودیان آذر، معلمی که سال‌هاست همراه کوچ، واژه‌ها را از دل دشت و دره به گوش بچه‌ها می‌رساند؛ نه در کلاس‌های مجهز که در چادری ساده، اما سرشار از نور امید.

به گزارش پایگاه خبری نگاه ایرانیان نیوز (ایونا ) به نقل از خبرگزاری فارس : قصه حاضر، روایتی است از تورج محمودیان آذر؛ معلمی که با دلش درس می‌دهد و با عشق، جاده‌های بی‌پایان کوهستان را می‌پیماید. آنجا که جاده به پایان می‌رسد و صخره‌ها قامت به آسمان می‌سایند، جایی هست که هنوز زندگی جاری‌ست؛ نه با برج و بارو که با چادری ساده، آتشی روشن و صدایی گرم که "بابا آب داد" را در دل طبیعت تکرار می‌کند. در دل کوه‌های هوراند، جایی به نام «خرده قشلاق» با تنها ۱۰ خانوار، مدرسه‌ای به نام «غنچه‌لر» آغوش خود را به روی هشت کودک عشایری گشوده است. کودکانی که هر روز، مسیر سخت و طولانی دشت و دره را با پاهایی کوچک و اراده‌ای سترگ طی می‌کنند تا سهم‌شان از دنیا، دانایی باشد نه محرومیت. اینجا تخته‌سیاه، تخته‌ای از آفتاب است و نیمکت‌ها، پتوهای ساده‌ای در دل چادر. اما چشم‌ها، همان چشم‌هایی هستند که رویا در آن‌ها برق می‌زند؛ رویاهایی بلندتر از قله‌های اطراف. تورج محمودیان آذر، معلم این مدرسه، مردی‌ست از جنس ایثار. او هشت سال است که هر فصل، با ایل کوچ می‌کند؛ از سبزی بهار تا سرمای استخوان‌سوز زمستان. نه برای دستمزد، که برای دِینی به نام «تعلیم». می‌گوید: «وقتی صدای خواندن بچه‌ها در کوه می‌پیچد، می‌فهمم هنوز امید زنده است.

بودن در کنار این بچه‌ها، شیرین‌ترین لحظه‌های زندگی من است.» در کلاس ساده‌اش، رویاها شکل می‌گیرند. یکی می‌خواهد پزشک شود تا درد را از ریشه بخشکاند، دیگری می‌خواهد معلم شود تا چراغی باشد مثل آقای محمودیان، در دل شب‌های تار دیگر کودکان. مادران روستا با چشمانی لبریز از مهر، چای ساده‌شان را با دعای خیر به معلم می‌دهند و چه دعایی گرم‌تر از دلی که قدردان است؟ در میان ۱۱۰ مدرسه شهرستان هوراند، تنها چهار مدرسه عشایری وجود دارد؛ مدارسی ساده اما زنده که با نفس گرم معلمانی همچون محمودیان، چون فانوسی در باد روشن مانده‌اند. مدارسی که با هر صدای الفبا و با هر دستخط کودکانه، یک پرچم کوچک دانایی را در دل کوهستان برافراشته‌اند. در روزگاری که بسیاری، زیر سقف‌های مدرن از یادگیری گله می‌کنند، هنوز در دل طبیعت، مردانی هستند که تعلیم را نه شغل، که راهی مقدس می‌دانند. راهی که گاه از صخره می‌گذرد، گاه از باران و برف، اما هرگز از عشق جدا نمی‌شود.

خبرنگار : مولوی