با امام رضا، در سکوت گنبد طلا"

1404-11-03 15:03:05
بازدید: 444
کد خبر: 000183716
0 زمان مطالعه: 1 دقیقه
امام رضا(ع)

در این سفر، زمانی که دست‌ها به ضریح می‌رسند و اشک‌ها در سکوت شب به سنگ‌های صحن می‌ریزند، دل‌ها به آرامش می‌رسند. این روایت، سفر در دل مشهد نیست؛ سفر به درون خودمان است. با هر کلمه، به گنبد طلا نزدیک‌تر می‌شویم، به جایی که نه تنها جسم، بلکه روح هم تسکین می‌یابد.

از قلب امام رضا(ع) تا دل های ما مردم

از لحظه‌ای که قدمت به خاک مشهد می‌رسد، هوا عوض می‌شود. انگار نسیمی که از سمت حرم می‌آید، با خودش آرامشی پنهان دارد. حتی صدای شهر هم دیگر مثل جاهای دیگر نیست؛ در میان هیاهوی بازار و رفت‌وآمد زائران، یک سکوت نرم جریان دارد که تو را آرام آرام به سوی خودش می‌کشد.

هرچه نزدیک‌تر می‌شوی، صدای کفش‌ها روی سنگ‌های صحن بلندتر می‌شود و بوی اسپند و گلاب همه‌جا را پر می‌کند. نگاهت ناخودآگاه به سمت آسمان می‌رود، جایی که گنبد طلایی می‌درخشد و مثل خورشیدی زمینی، دل‌ها را روشن می‌کند. اینجا انگار زمان کند می‌شود؛ ثانیه‌ها آرام‌تر می‌گذرند، تا دل تو فرصت پیدا کند خودش را به این فضا بسپارد.

وقتی از در ورودی می‌گذری، حس می‌کنی پا به جهانی دیگر گذاشتی. صحن‌ها مثل دریایی گسترده‌اند که موج موج آدم‌ها در آن روان‌اند. هر کسی با حال و هوای خودش آمده؛ یکی چشم‌هایش پر از اشک است، یکی زیر لب لبخند می‌زند. اما همه‌شان در یک چیز مشترکند: دل‌هایی که به امید نگاه امام به اینجا آمده‌اند.در کنار پنجره فولاد، حال و هوایی عجیب حاکم است. دست‌هایی که به نرده‌ها گره خورده، دعاهایی که آرام آرام در هوا می‌پیچد و نگاه‌هایی که پر از خواهش است. صدای گریه‌ها با زمزمه ذکرها قاطی می‌شود و فضایی می‌سازد که هیچ شاعر و نویسنده‌ای قادر به توصیف کاملش نیست. آنجا مرزی باریک است بین زمین و آسمان؛ جایی که آدم باور می‌کند صدایش مستقیم به گوش امام می‌رسد.

شب که از راه می‌رسد، حرم رنگ دیگری پیدا می‌کند. چراغ‌ها روشن می‌شوند و انعکاس نور بر سنگ‌های سفید صحن، مثل ستاره‌هایی است که بر زمین نشسته‌اند. آرامشی که در دل شب حرم هست، با هیچ کلمه‌ای قابل بیان نیست. صدای دلنشین قرآن، نسیم خنکی که میان صحن می‌پیچد و نور گنبد که تا دورترین کوچه‌های شهر می‌تابد، همه دست به دست هم می‌دهند تا مشهد، قلب تپنده امید و ایمان باشد.هر گوشه از این حرم، قصه‌ای برای خودش دارد. گنبد طلا که از دور همه را صدا می‌زند؛ صحن انقلاب که هر قدمش اشک هزاران زائر را به یاد دارد؛ ایوان‌های بلند که زمزمه دعاها را در خود نگه داشته‌اند؛ و محراب‌هایی که شب‌های بی‌شمار، شاهد راز و نیاز عاشقان بوده‌اند. همه این‌ها در کنار هم، تصویری می‌سازند از خانه‌ای که سال‌هاست مأمن دل‌هاست.

اینجا انسان، خودش را فراموش می‌کند. غم‌ها و شادی‌ها، شکست‌ها و پیروزی‌ها، همه در برابر شکوه این حرم رنگ می‌بازند. تنها چیزی که می‌ماند، یک دل عاشق است که آرام آرام خودش را به دست امام می‌سپارد. و وقتی از حرم بیرون می‌آیی، انگار سبک‌تر از همیشه‌ای. باری که بر دوش داشتی، دیگر آن سنگینی را ندارد. نگاهی که به آسمان می‌کنی، پر از امید است. و در دل، تنها یک جمله می‌چرخد: «آقا، دوباره برمی‌گردم…».

از مشهد تا قلب تهران 

وقتی حرف از امام رضا (ع) میشه، انگار دل همه یه جور خاصی می‌لرزه. خیلیا حتی اگه هیچ‌وقت مشهد نرفتن، فقط با شنیدن اسم حرم و گنبد طلاش یه حس شیرینی ته دلشون پیدا می‌کنن. این حس همون چیزیه که هیچ کلمه‌ای کامل نمی‌تونه توضیحش بده؛ فقط وقتی پا بذاری توی صحن و بوی اسپند و گلاب بیاد تو دماغت، می‌فهمی یعنی چی. می‌گن آدم وقتی میاد حرم، با هر حال و روزی که باشه، فرق نداره. یکی با دل شکسته، یکی با امید، یکی با مریضی، یکی با آرزو. انگار هر کی بیاد اینجا، یه چیزی پیدا می‌کنه که تو هیچ جای دیگه دنیا گیرش نمیاد.

یادمه یه بار کنار ضریح یه جوون نشسته بود. سرشو گذاشته بود روی میله‌های ضریح و گریه می‌کرد. وقتی آروم‌تر شد، شروع کرد بلندبلند دعا کردن. گفت: “آقا، همه جا رفتم، همه درارو زدم، هیچی درست نشد. اومدم اینجا، اگه تو نخوای، کی می‌خواد دستمو بگیره؟” اون لحظه همه کسایی که اون اطراف بودن، ناخودآگاه اشکشون سرازیر شد. انگار غم اون جوون، غم همه بود.

یکی دیگه از روایتایی که زیاد شنیده میشه، داستان پدریه که بچه‌اش مریض لاعلاج بوده. میگن دکترها امیدشو بریده بودن، ولی اون مرد میاد مشهد، با چشم‌های پر از اشک توی صحن آزادی می‌شینه و فقط میگه: “آقا، من دیگه به هیچ دکتری امید ندارم، فقط به شما دل بستم.” شب خواب می‌بینه کسی بهش میگه: “بچه‌ات خوب میشه، برو خیالت راحت.” وقتی برمی‌گرده، می‌بینه حال بچه‌اش روز به روز بهتر شده. اون بچه امروز بزرگ شده و هر سال با پدرش میاد پابوس، چون خودش میگه زندگی دوباره‌شو مدیون امام رضاست.حقیقتش اینه که امام رضا برای مردم فقط یه امام نیست. یه رفیق قدیمیه، یه پناهگاهه. وقتی همه جا بسته بشه، وقتی هیچکس صداتو نشنوه، میای مشهد، می‌شینی کنار ضریح، حتی اگه چیزی نگیا، انگار خود امام می‌فهمه دلت چی می‌خواد. خیلی وقتا آدم فقط میاد و میگه: “آقا، من خستم. خودت می‌دونی.” همین کافیه، چون برمی‌گردی و می‌بینی دل خستت سبک شده.

شاید به همین خاطره که حرم هیچ‌وقت خلوت نمیشه. روز و شب، زمستون و تابستون، همیشه پر از آدمه. هر کی یه قصه‌ای داره. یکی برای حاجت اومده، یکی برای شکرگزاری، یکی فقط برای دیدار. اما همه‌شون با یه حس مشترک برمی‌گردن: حس آرامشی که هیچ‌جا شبیهش نیست.

امام رضا برای خیلیا مثل یه چراغه توی تاریکی زندگی. چراغی که هر وقت گم بشی، کافیه رو به مشهد کنی و بگی: “آقا، خودت کمکم کن.” و باور کن، همیشه یه جوری کمکت می‌کنه که بعدش میگی: “این کار فقط کار خود امام بود.”

روایتی از ضمانت آهو 

یه بار یه پیرمرد رو تو صحن دیدم. عصا دستش بود، معلوم بود راه رفتن براش سخته. نشسته بود یه گوشه، هی زیر لب با امام رضا حرف می‌زد. رفتم نزدیک‌تر، شنیدم می‌گفت: “آقا جون، من هیچی نمی‌خوام، فقط آخر عمرم، یه نگاه کن بهم.” همون‌جا فهمیدم که آدم وقتی میاد اینجا، خواسته‌هاش خیلی فرق می‌کنه. دیگه دنبال پول و کار و خونه نیست، بیشتر دنبال آرامش و نگاه آقاس.

یه روایت واقعی هم هست از یه مردی که بچه‌اش مریضی سختی داشت. دکترها جوابش کرده بودن. پدر دلش شکسته بود، اومد مشهد. میگه شب خواب دید توی صحن امام رضاست، یکی اومد گفت: “امام دعا کرد، بچه‌ات خوب میشه.” صبح که بیدار شد، زنگ خونه رو که زد، خبر گرفتن که حال بچه‌اش رو به راهه. حالا هر سال میاد پابوس، میگه این سلامتیو از دستای امام رضا دارم. حقیقتش امام رضا برای مردم فقط یه امام نیست، یه تکیه‌گاهه. خیلی وقتا آدم با دل پر میاد، اما وقتی دست به ضریح میزنه، همون لحظه انگار همه غصه‌هاش ریخته میشه زمین. شاید همین باعث شده که مشهد همیشه شلوغه، هر کی با یه قصه، یه امید یا یه درد میاد، ولی با یه دل سبک‌تر برمی‌گرده.

خبرنگار : آقابابایی

نظر شما
    هیچ دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است!
تصاویر
صنایع غذایی گلها ایونا تی‌وی
محصولات غذایی هوفر
ستاره غرب آسیا
مرکز فرهنگی منتظر المهدی
بانک ملی
بازگشت به بالا
© کلیه حقوق این وب سایت برای پایگاه خبری نگاه ایرانیان نیوز محفوظ است.
website designed by InTen DigitalMarketing Agency , developed by InTen