به وقت شنیدن صدای داروسازان

1405-06-05 11:11:32
بازدید: 106
کد خبر: 000522524
0 زمان مطالعه: 1 دقیقه
به وقت شنیدن صدای داروسازان

روز داروساز امسال در شرایطی فرا رسیده که پشت پیشخوان داروخانه، بحران فقط کمبود یک قلم دارو نیست؛ داروساز با مطالبات معوق بیمه‌ها، مشکلات ارزی، افزایش هزینه‌ها و فشار بیماران برای پیدا کردن دارو دست‌وپنجه نرم می‌کند.

به گزارش خبرنگار سلامت ایونا، پنجم شهریور، روز داروساز است؛ روزی که معمولاً با تقدیر از نقش داروسازان در نظام سلامت همراه می‌شود. اما امسال برای جامعه داروسازی، این مناسبت بیش از آنکه صرفاً یک روز برای تبریک باشد، فرصتی برای نگاه کردن به مجموعه‌ای از مشکلاتی است که طی ماه‌های اخیر به شکل مستقیم روی داروخانه، صنعت دارو و در نهایت بیمار اثر گذاشته است.

داروخانه آخرین حلقه زنجیره‌ای است که بیمار با آن روبه‌رو می‌شود؛ بنابراین وقتی ارز دیر می‌رسد، تولیدکننده با کمبود نقدینگی مواجه می‌شود، شرکت پخش پولش را دریافت نمی‌کند یا بیمه‌ها مطالبات داروخانه را با تأخیر پرداخت می‌کنند، نتیجه نهایی برای بیمار در قفسه داروخانه دیده می‌شود: دارویی که پیدا نمی‌شود، دارویی که قیمتش بالا رفته یا بیماری که مجبور است برای پیدا کردن نسخه‌اش چند داروخانه را بگردد.

کمبود دارو مشکلی که فقط به نداشتن ارز خلاصه نمی‌شود

رئیس سازمان غذا و دارو اخیراً صراحتاً اعلام کرده افزایش شدید کمبود دارو در ماه‌های ابتدایی سال، نتیجه زنجیره‌ای از مشکلات ارزی بوده است.

به گفته مهدی پیرصالحی، کمبود دارو معمولاً محصول یک تصمیم در چند روز اخیر نیست و ریشه بسیاری از کمبودها به چهار یا پنج ماه قبل بازمی‌گردد.

این نکته مهم است؛ چون نشان می‌دهد مسئله دارو صرفاً به میزان ارزی که در یک مقطع تخصیص داده می‌شود مربوط نیست. اگر ارز دیر تخصیص پیدا کند، انتقال آن با مشکل مواجه شود یا منابع مالی تولیدکننده و واردکننده به‌موقع تأمین نشود، اثر آن چند ماه بعد خودش را در بازار نشان می‌دهد.

حتی افزایش ۳۰ درصدی تخصیص ارز برای واردات دارو و تجهیزات پزشکی در پنج ماه نخست سال نیز نتوانسته نگرانی درباره کمبود برخی اقلام را کاملاً برطرف کند. همین فاصله میان آمارهای رسمی و تجربه روزمره بیماران، یکی از سوال های جدی نظام دارویی کشور است.

داروساز میان بیمار ناراضی و بیمه بدهکار

در این میان، داروساز در بسیاری از موارد خودش تصمیم‌گیر اصلی قیمت یا تأمین دارو نیست، اما نخستین فردی است که اعتراض بیمار را می‌شنود.

بدهی بیمه‌ها به داروخانه‌ها نیز به یکی از جدی‌ترین مشکلات این صنف تبدیل شده است. در نشست خبری انجمن داروسازان ایران در آستانه روز ملی داروساز، از افزایش شدید مطالبات داروخانه‌ها سخن گفته شد و گزارش‌های منتشرشده از رقم بدهی حدود ۷۷ هزار میلیارد تومانی بیمه‌ها به داروخانه‌ها حکایت دارد.

این یعنی داروخانه باید هزینه خرید و تأمین دارو را پرداخت کند، اما بازگشت پول حاصل از فروش داروهای بیمه‌ای ممکن است ماه‌ها طول بکشد. نتیجه طبیعی چنین وضعی، فشار نقدینگی بر داروخانه است؛ فشاری که در ادامه می‌تواند به شرکت‌های پخش، تولیدکنندگان و سایر حلقه‌های زنجیره نیز منتقل شود.

در واقع، وقتی داروخانه پولش را از بیمه دریافت نمی‌کند، مشکل فقط حسابداری یک واحد صنفی نیست؛ کل زنجیره تأمین دارو با مشکل نقدینگی روبه‌رو می‌شود.

گرانی دارو؛ بیمار چه سهمی از هزینه را می‌پردازد؟

موضوع دیگر، افزایش قیمت دارو است. سازمان غذا و دارو پیش‌تر میانگین افزایش قیمت دارو را حدود ۴۸ درصد اعلام کرده بود؛ در حالی که گزارش‌ها و اظهارنظرهای مختلف از افزایش‌های بسیار بیشتر برای برخی اقلام حکایت دارد.

در چنین شرایطی، حتی اگر بیمه بخشی از هزینه را پوشش دهد، افزایش قیمت دارو می‌تواند سهم پرداختی بیمار را بالا ببرد؛ به‌ویژه برای بیمارانی که باید به‌صورت مستمر دارو مصرف کنند.

اینجا یک تناقض جدی شکل می‌گیرد: از یک طرف صنعت دارو می‌گوید قیمت‌ها باید متناسب با افزایش هزینه‌های تولید اصلاح شود تا تولید ادامه پیدا کند؛ از طرف دیگر، افزایش قیمت برای بیماری که درآمدش متناسب با تورم افزایش پیدا نکرده، به معنای سنگین‌تر شدن هزینه درمان است.

اگر قیمت دارو اصلاح نشود، تولیدکننده با مشکل اقتصادی مواجه می‌شود؛ اگر قیمت اصلاح شود اما حمایت بیمه‌ای متناسب با آن افزایش پیدا نکند، فشار به بیمار منتقل خواهد شد. حل این معادله، با تصمیم مقطعی درباره قیمت دارو امکان‌پذیر نیست.

جنگ، آزمونی که زنجیره دارو را تحت فشار گذاشت

جنگ نیز در ماه‌های اخیر یک متغیر تازه به این بحران اضافه کرده است.

در جریان درگیری‌های اخیر، چندین واحد و شرکت دارویی آسیب دیدند. گزارش ایرنا از حمله مستقیم و غیرمستقیم به ۲۵ واحد و شرکت دارویی و آسیب به مجموعه‌هایی از جمله توفیق دارو و انستیتو پاستور ایران خبر داده بود.

گزارش‌های بعدی حتی از آسیب‌دیدگی ۴۴ کارخانه داروسازی، تجهیزات پزشکی و شرکت پخش حکایت داشتند. بخشی از این مجموعه‌ها فعالیت خود را از سر گرفته‌اند، اما بازگشت واحدهای آسیب‌دیده به ظرفیت کامل تولید زمان می‌برد.

با این حال، یک نکته قابل توجه وجود دارد: فعالان صنعت دارو می‌گویند زنجیره تأمین در روزهای جنگ توانست از ایجاد یک بحران گسترده جلوگیری کند. این اتفاق نشان داد صنعت دارو و داروخانه‌ها در شرایط اضطراری تا چه اندازه برای استمرار خدمات درمانی اهمیت دارند.

اما مسئله اینجاست که نمی‌توان از یک صنعت انتظار داشت در بحران عملکرد حیاتی خود را حفظ کند و در عین حال، مشکلات مالی و ساختاری آن را به آینده موکول کرد.

روز داروساز؛ وقت شنیدن صدای داروخانه‌ها

امسال اگر قرار باشد روز داروساز معنای واقعی داشته باشد، شاید بهتر باشد به جای تکرار جمله‌های کلی درباره اهمیت داروساز، درباره وضعیت واقعی داروخانه‌ها صحبت شود.

داروسازی که با بیمار نگران کمبود دارو مواجه است، در حالی که خودش ماه‌ها منتظر دریافت مطالبات بیمه‌ای مانده، با افزایش هزینه‌های جاری، حقوق کارکنان، اجاره و هزینه تأمین دارو هم روبه‌روست. از طرف دیگر، تصمیم‌های ارزی و سیاست‌های قیمت‌گذاری نیز خارج از اختیار اوست.

در چنین شرایطی، تبدیل داروساز به حلقه پاسخ‌گوی تمام مشکلات زنجیره دارو، ساده‌ترین اما نادرست‌ترین راه است.

مسئله اصلی امروز داروخانه، فقط «کمبود دارو» نیست؛ بحران هماهنگی میان ارز، تولید، واردات، قیمت‌گذاری، بیمه و نقدینگی است.

اگر این زنجیره اصلاح نشود، هر بار که یک بحران جدید از راه برسد، از جنگ و تحریم گرفته تا جهش نرخ ارز و تأخیر پرداخت بیمه‌ها، نخستین جایی که فشار آن را نشان خواهد داد داروخانه است و در نهایت، بیمار.

روز داروساز امسال می‌تواند به جای یک مناسبت تشریفاتی، فرصتی باشد برای پاسخ به یک سؤال: چطور می‌توان کاری کرد که داروساز بتواند دارو را به‌موقع، با قیمت قابل‌تحمل و بدون گرفتار شدن میان بدهی بیمه‌ها و بحران نقدینگی به دست بیمار برساند؟

خبرنگار : عاروان

نظر شما
    هیچ دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است!
تصاویر
صنایع غذایی گلها ایونا تی‌وی
محصولات غذایی هوفر
ستاره غرب آسیا
مرکز فرهنگی منتظر المهدی
بانک ملی
بازگشت به بالا
© کلیه حقوق این وب سایت برای پایگاه خبری نگاه ایرانیان نیوز محفوظ است.
website designed by InTen DigitalMarketing Agency , developed by InTen