جایگاه سالمندان در خانواده ایرانی

1405-04-09 08:34:53
بازدید: 237
کد خبر: 000499945
0 زمان مطالعه: 1 دقیقه
جایگاه سالمندان در خانواده ایرانی

دکتر مهدی کریمی تفرشی، پژوهشگر دیپلماسی اجتماعی نوشت: از خانه‌های بزرگ چندنسلی تا زندگی شهری امروز، جایگاه پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها همواره بازتابی از تحولات عمیق اجتماعی در ایران بوده است.

تا همین چند دهه پیش، پیر شدن در ایران نوعی ارتقاء جایگاه اجتماعی محسوب می‌شد. هرچه سن بالاتر می‌رفت، نفوذ، اعتبار و قدرت تصمیم‌گیری نیز افزایش می‌یافت. در بسیاری از خانواده‌ها، پدربزرگ یا مادربزرگ هم بزرگ‌تر خانواده و هم ستون اصلی آن بودند. کسی که اختلافات را حل می‌کرد، درباره مسائل مهم نظر نهایی را می‌داد و حافظ سنت‌ها و خاطرات مشترک به شمار می‌رفت. اما در ایران امروز، سالمندی دیگر الزاماً به معنای قرار گرفتن در مرکز خانواده نیست. این شاید یکی از عمیق‌ترین و در عین حال کم‌توجه‌ترین تحولات اجتماعی یک قرن اخیر باشد.

در نگاه نخست، ممکن است تصور شود که جایگاه سالمندان در خانواده ایرانی تضعیف شده است. اما واقعیت پیچیده‌تر از این روایت ساده است. آنچه تغییر کرده نه میزان احترام به سالمندان، که نوع نیاز خانواده به آنان است. خانواده ایرانی هنوز برای سالمندان ارزش قائل است، اما دیگر مانند گذشته به تجربه، دانش و اقتدار آنان وابسته نیست. همین تغییر، جایگاه نسل‌های مسن‌تر را بیش از هر عامل دیگری دگرگون کرده است.

برای درک این تحول باید به ساختار خانواده در گذشته بازگشت. در جامعه سنتی ایران، خانواده فقط شامل پدر، مادر و فرزندان نبود. چند نسل معمولاً در کنار یکدیگر زندگی می‌کردند و روابط خویشاوندی بخش مهمی از سازمان اجتماعی را شکل می‌داد. در چنین خانواده‌ای سالمندان نقش محوری داشتند. آنان اغلب مالک زمین، خانه یا سرمایه خانوادگی بودند و تجربه‌ای در اختیار داشتند که نسل‌های جوان‌تر فاقد آن بودند. بسیاری از امور زندگی، از انتخاب همسر گرفته تا حل اختلافات خانوادگی و تصمیم‌های اقتصادی، بدون مشورت با بزرگ‌ترها پیش نمی‌رفت.

اقتدار سالمندان در آن دوران تنها از سن آنان ناشی نمی‌شد. جامعه سنتی بر پایه انتقال تجربه از نسل‌های پیشین استوار بود. کسی که سال‌های بیشتری زندگی کرده بود، معمولاً اطلاعات بیشتری نیز در اختیار داشت. کشاورزی، تجارت، روابط اجتماعی، تربیت فرزند و حتی شناخت محیط پیرامون، عمدتاً از طریق تجربه و انتقال شفاهی آموخته می‌شد. در نتیجه، سن بیشتر به معنای دانش بیشتر بود و دانش بیشتر به اقتدار بیشتر منجر می‌شد.

اما با ورود ایران به عصر مدرن، این رابطه تاریخی آرام‌آرام تغییر کرد. گسترش آموزش رسمی، توسعه دانشگاه‌ها، رشد رسانه‌ها و افزایش دسترسی به اطلاعات باعث شد دانش دیگر در انحصار نسل‌های مسن‌تر نباشد. برای نخستین بار در تاریخ، جوانان در برخی حوزه‌ها بیش از والدین و پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌های خود اطلاعات داشتند. این تحول ظاهراً ساده، یکی از مهم‌ترین پایه‌های اقتدار سنتی سالمندان را متزلزل کرد.

پیش از این اگر خانواده با مسئله‌ای روبه‌رو می‌شد، پاسخ معمولاً نزد بزرگ‌ترها بود. امروز اما پاسخ بسیاری از پرسش‌ها در دانشگاه، اینترنت، شبکه‌های اجتماعی یا نهادهای تخصصی جست‌وجو می‌شود. به همین دلیل سالمندان بخشی از نقش مرجعیت خود را از دست داده‌اند. و این تنها به این دلیل است که جامعه منابع جدیدی برای تولید و توزیع دانش پیدا کرده است.

شهرنشینی نیز در این میان نقشی تعیین‌کننده داشته است. در بخش بزرگی از تاریخ ایران، خانواده گسترده رایج‌ترین شکل زندگی خانوادگی بود. اعضای خانواده یا در یک خانه زندگی می‌کردند یا فاصله اندکی با یکدیگر داشتند. اما مهاجرت گسترده از روستاها به شهرها، گسترش آپارتمان‌نشینی و افزایش تحرک جغرافیایی باعث شد اعضای خانواده بیش از گذشته از یکدیگر فاصله بگیرند. بسیاری از فرزندان برای تحصیل یا کار به شهرهای دیگر رفتند و ساختار خانواده هسته‌ای جای خانواده گسترده را گرفت.

زمانی که چند نسل زیر یک سقف زندگی می‌کنند، سالمندان به شکل طبیعی در متن زندگی روزمره قرار می‌گیرند. حضور آنان بخشی از جریان عادی زندگی است. اما وقتی فرزندان و نوه‌ها در شهرها یا حتی کشورهایی دیگر زندگی می‌کنند، این حضور به تماس‌های تلفنی، دیدارهای مناسبتی یا ارتباطات مجازی محدود می‌شود. در این بین سالمندان همچنان مورد احترام‌اند، اما دیگر در مرکز تعاملات روزانه خانواده قرار ندارند.

کاهش فرزندآوری نیز این روند را تشدید کرده است. خانواده‌های پرجمعیت گذشته شبکه گسترده‌ای از روابط میان نسل‌ها ایجاد می‌کردند. یک سالمند ممکن بود ده‌ها فرزند، نوه و نتیجه در اطراف خود داشته باشد و همواره در قلب یک اجتماع خانوادگی بزرگ قرار گیرد. اما خانواده‌های کوچک امروز، هرچند فرصت توجه بیشتری به هر عضو می‌دهند، شبکه حمایتی محدودتری نیز ایجاد می‌کنند. بسیاری از سالمندان امروز تنها یک یا دو فرزند دارند و همین مسئله بر کیفیت و گستره روابط خانوادگی آنان تأثیر می‌گذارد.

مهم‌ترین تغییر شاید در خود مفهوم اقتدار رخ داده باشد. در گذشته، اقتدار بیشتر از سن سرچشمه می‌گرفت؛ اما در جامعه مدرن، اقتدار بیش از هر چیز به تخصص، مهارت و دسترسی به منابع جدید وابسته است. این تغییر باعث شده رابطه میان نسل‌ها از الگویی عمودی به الگویی افقی‌تر تبدیل شود. امروزه نه فرزندان دیگر همچون گذشته دریافت‌کننده تجربه هستند و نه سالمندان تنها منبع دانایی خانواده محسوب می‌شوند. گفت‌وگو جای فرمان را گرفته و تعامل جای اطاعت را.

این تحول البته پیامدهای فرهنگی مهمی نیز داشته است. نسل سالمندان امروز شاید آخرین نسلی باشد که ایران پیش از انقلاب دیجیتال را به‌طور کامل به یاد دارد. آنان خاطراتی از دوره‌ای دارند که نه اینترنتی وجود داشت، نه تلفن همراهی، نه شبکه‌های اجتماعی و نه بسیاری از فناوری‌هایی که امروز زندگی روزمره را شکل می‌دهند. فاصله تجربه زیسته آنان با نوه‌هایشان گاه چنان زیاد است که گویی دو جهان متفاوت را تجربه کرده‌اند. در هیچ دوره‌ای از تاریخ ایران، شکاف تجربه میان نسل‌ها تا این اندازه عمیق نبوده است.

با وجود این شکاف، سالمندان هنوز نقش‌هایی دارند که هیچ نهاد دیگری نمی‌تواند جایگزین آن شود. آنان حافظه زنده خانواده هستند. تاریخ بسیاری از خانواده‌های ایرانی در خاطراتی حفظ شده که نسل‌های مسن‌تر روایت می‌کنند. داستان مهاجرت‌ها، موفقیت‌ها، شکست‌ها، رنج‌ها و امیدهایی که هویت خانوادگی را شکل داده‌اند، اغلب از طریق سالمندان به نسل‌های بعد منتقل می‌شود.

از این منظر، جایگاه سالمندان از اقتدار به حافظه تغییر یافته است. اگر در گذشته نقش اصلی آنان هدایت خانواده بود، امروز نقش اصلی آنان حفظ پیوستگی خانواده است. آنان کمتر درباره آینده تصمیم می‌گیرند، اما بیش از هر کس دیگری گذشته را به یاد می‌آورند. در جامعه‌ای که تغییرات اجتماعی با سرعتی بی‌سابقه رخ می‌دهد، همین نقش اهمیت فزاینده‌ای پیدا می‌کند.

نکته مهم آن است که مسئله سالمندان در ایران را نباید تنها با مفاهیمی مانند احترام یا بی‌احترامی توضیح داد. موضوع اصلی این است که خانواده مدرن دیگر به اندازه گذشته به سالمندان وابسته نیست. در جامعه سنتی، سالمند بودن تقریباً به معنای ضروری بودن بود؛ اما در جامعه امروز، فرد می‌تواند همچنان محترم باشد، بی‌آنکه نقش تعیین‌کننده‌ای در زندگی روزمره اطرافیانش داشته باشد. این تفاوت ظریف، کلید فهم تحول جایگاه سالمندان در خانواده ایرانی است.

بزرگ‌ترین پارادوکس سالمندی در ایران معاصر همین است: نسلی که بیش از همه نسل‌های پیشین عمر می‌کند، لزوماً بیش از همه نسل‌های پیشین در زندگی خانوادگی حضور ندارد. امید به زندگی افزایش یافته، اما پیوندهای سنتی که زمانی سالمندان را در مرکز خانواده نگه می‌داشتند، دگرگون شده‌اند. به همین دلیل مسئله امروز ایران بازتعریف جایگاه سالمندان در خانواده و جامعه است.

خانواده ایرانی هنوز سالمندان را دوست دارد، اما دیگر مانند گذشته به آنان نیاز ندارد. همین یک جمله شاید بیش از هر توضیح دیگری راز تحول جایگاه سالمندان در یک قرن اخیر را آشکار کند. اقتدار سنتی آنان کاهش یافته، اما اهمیتشان از میان نرفته است. سالمندان دیگر فرماندهان خانواده نیستند. آنان حافظان حافظه، هویت و تداوم خانواده‌اند. و در روزگاری که همه چیز با سرعت تغییر می‌کند، شاید هیچ نقشی ارزشمندتر از این نباشد.

 

نظر شما
    هیچ دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است!
تصاویر
صنایع غذایی گلها ایونا تی‌وی
محصولات غذایی هوفر
ستاره غرب آسیا
مرکز فرهنگی منتظر المهدی
بانک ملی
بازگشت به بالا
© کلیه حقوق این وب سایت برای پایگاه خبری نگاه ایرانیان نیوز محفوظ است.
website designed by InTen DigitalMarketing Agency , developed by InTen