جمعه، 29 آبان 1405
ایونا فوری

در ایونا بررسی شد؛

خروج از NPT برگ برنده ایران یا گل به خودی؟

1405-05-31 10:08:05
بازدید: 110
کد خبر: 000517678
0 زمان مطالعه: 1 دقیقه
خروج از NPT برگ برنده ایران یا گل به خودی؟

طرح موضوع خروج ایران از پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای، حالا از سطح یک بحث سیاسی و رسانه‌ای فراتر رفته و به یکی از گزینه‌هایی تبدیل شده که در فضای سیاسی کشور درباره آن صحبت می‌شود. در تازه‌ترین تحول، قاسم روانبخش، نماینده قم، گفته است طرح خروج از NPT در مجلس مطرح و در حال پیگیری است. پیش از آن نیز گزارش‌هایی درباره ارائه طرحی برای خروج ایران از این پیمان منتشر شده بود.

به گزارش خبرنگار سیاسی ایونا، اما مسئله اصلی در این میان، نه صرفاً «خروج یا ماندن» در NPT، بلکه محاسبه هزینه و فایده هر یک از این دو مسیر است. خروج از پیمان می‌تواند برای ایران یک پیام سیاسی بسیار قدرتمند داشته باشد؛ این پیام که تهران در برابر فشار و حمله، حاضر نیست قواعد قبلی بازی را بدون تغییر بپذیرد. اما همین تصمیم می‌تواند در طرف مقابل به‌عنوان نشانه‌ای از تغییر مسیر هسته‌ای ایران تفسیر شود و زمینه فشارهای سیاسی، اقتصادی و حتی امنیتی تازه‌ای را فراهم کند.

بنابراین سوال کلیدی این نیست که خروج از NPT از نظر حقوقی ممکن است یا نه؟ پاسخ این سوال روشن است. ماده ۱۰ پیمان، حق خروج را برای کشورهای عضو به رسمیت شناخته، مشروط بر اینکه کشور اعلام کند «رویدادهای فوق‌العاده» مرتبط با موضوع پیمان، منافع عالی آن را به خطر انداخته است. این تصمیم باید سه ماه پیش از خروج به دیگر اعضای پیمان و شورای امنیت سازمان ملل اعلام شود. 

مسئله مهم‌تر این است که ایران پس از اعلام خروج با چه محیطی مواجه خواهد شد؟

خروج از NPT چه چیزی را تغییر می‌دهد؟

اولین نکته این است که خروج از NPT به‌خودی‌خود به معنای اعلام تصمیم برای ساخت سلاح هسته‌ای نیست. از نظر حقوقی، این دو موضوع یکی نیستند و حتی تحلیل‌های حقوقی و کارشناسی درباره NPT نیز بر همین تفکیک تأکید دارند. 

اما در سیاست بین‌الملل، برداشت کشورها از یک تصمیم گاهی به اندازه متن حقوقی آن اهمیت دارد. در شرایط فعلی که پرونده هسته‌ای ایران در مرکز اختلافات تهران با آمریکا و کشورهای اروپایی قرار دارد، خروج از NPT می‌تواند به‌عنوان یک تغییر اساسی در محاسبات هسته‌ای ایران تعبیر شود.

به همین دلیل، نخستین پیامد خروج، احتمالاً «افزایش ابهام» خواهد بود؛ ابهامی که ممکن است از نگاه ایران ابزار فشار باشد، اما از نگاه طرف مقابل نشانه‌ای از افزایش ریسک تلقی شود.

در چنین شرایطی، آمریکا و کشورهای اروپایی احتمالاً تلاش خواهند کرد خروج ایران را به یک پرونده امنیتی بین‌المللی تبدیل کنند. اسناد سازمان ملل نیز تأکید می‌کنند که خروج از NPT یک رویداد سیاسی مهم است و می‌تواند پیامدهایی برای صلح و امنیت بین‌المللی داشته باشد. 

بزرگ‌ترین ریسک؛ خروج از یک پیمان و ورود به یک بحران جدید

خروج از NPT لزوماً به معنای پایان همه تعهدات هسته‌ای ایران نیست. یکی از سوءبرداشت‌های رایج این است که با خروج، تمام محدودیت‌ها و تعهدات مرتبط با فعالیت‌های هسته‌ای یک‌باره از بین می‌رود.

در حالی که اسناد سازمان ملل تأکید کرده‌اند خروج، مسئولیت کشور نسبت به نقض تعهدات انجام‌شده پیش از تاریخ خروج را از بین نمی‌برد. همچنین درباره مواد، تجهیزات و فناوری هسته‌ای که در دوره عضویت در NPT به‌دست آمده‌اند، بحث تعهدات مربوط به استفاده صلح‌آمیز همچنان مطرح است. 

بنابراین خروج می‌تواند یک مسیر حقوقی و سیاسی پیچیده ایجاد کند؛ نه اینکه همه پرونده‌های قبلی را پاک کند.

از سوی دیگر، آژانس بین‌المللی انرژی اتمی هشدار داده است که اعلام خروج از NPT یا پایان دادن به ترتیبات پادمانی می‌تواند به‌عنوان نشانه‌ای از قصد حرکت سریع به سمت سلاح هسته‌ای تفسیر شود و پیامدهای اقتصادی، سیاسی و حتی نظامی در پی داشته باشد. 

این دقیقاً همان نقطه‌ای است که یک «تهدید بازدارنده» می‌تواند به یک «ریسک امنیتی» تبدیل شود.

اما ماندن در NPT چه مزیتی دارد؟

ماندن در پیمان نیز به معنای حل شدن مشکل ایران نیست. ایران می‌تواند در چارچوب NPT بماند و هم‌زمان نسبت به رفتار کشورهای غربی و نحوه اجرای تعهدات آنها اعتراض کند.

مهم‌ترین مزیت ماندن در NPT این است که ایران همچنان در چارچوب حقوقی شناخته‌شده فعالیت می‌کند و می‌تواند استدلال کند که برنامه هسته‌ای‌ در چارچوب حقوق اعضای پیمان قرار دارد.

این موضوع از منظر دیپلماتیک اهمیت زیادی دارد. ایران با ماندن در پیمان می‌تواند میان «حق استفاده صلح‌آمیز از انرژی هسته‌ای» و «مخالفت با فشار سیاسی و امنیتی» تفکیک ایجاد کند؛ یعنی بگوید اختلاف بر سر نحوه اجرای تعهدات است، نه اصل عضویت در نظام عدم اشاعه؟

از این منظر، NPT صرفاً مجموعه‌ای از محدودیت‌ها نیست؛ یک میدان حقوقی و دیپلماتیک نیز هست که ایران می‌تواند از آن برای دفاع از مواضع خود استفاده کند.

نقطه ضعف ماندن؛ وقتی عضویت به اهرم فشار تبدیل می‌شود

با این حال، ماندن در NPT زمانی برای ایران مزیت محسوب می‌شود که عضویت در پیمان بتواند دست‌کم بخشی از منافع سیاسی و حقوقی خود را حفظ کند.

اگر تهران به این جمع‌بندی برسد که عضویت در NPT صرفاً تعهدات ایران را افزایش داده، اما طرف‌های مقابل بدون توجه به این چارچوب همچنان فشار، تحریم یا اقدامات نظامی را ادامه می‌دهند، طبیعتاً بحث درباره خروج از پیمان تقویت خواهد شد.

در اینجا یک تناقض مهم شکل می‌گیرد: ایران برای حفظ مشروعیت برنامه صلح‌آمیز خود به ماندن در چارچوب‌های بین‌المللی نیاز دارد، اما اگر همین چارچوب‌ها از نگاه تهران به ابزاری برای اعمال فشار تبدیل شوند، ارزش سیاسی عضویت کاهش پیدا می‌کند.

بنابراین مسئله اصلی، فقط NPT نیست؛ مسئله اعتبار کل سازوکار «تعهد در برابر تعهد» است.

خروج می‌تواند اهرم فشار باشد؛ اما فقط اگر بعد از آن بازی مشخصی وجود داشته باشد

از منظر راهبردی، خروج از NPT زمانی می‌تواند به‌عنوان اهرم فشار مؤثر عمل کند که ایران بداند پس از اعلام خروج چه می‌خواهد و طرف مقابل چگونه قرار است به آن پاسخ دهد؟

اگر هدف، وادار کردن آمریکا و اروپا به تغییر محاسباتشان باشد، باید روشن باشد که چه امتیازی قرار است در مقابل چه اقدامی دریافت شود؟ در غیر این صورت، خروج ممکن است صرفاً یک اقدام پرهزینه باشد که طرف مقابل را به سمت فشار بیشتر سوق دهد.

به عبارت دیگر، تهدید زمانی بازدارنده است که طرف مقابل بداند هزینه نادیده گرفتن آن چیست؟

اگر خروج از NPT باعث شود آمریکا و اروپا به این نتیجه برسند که باید فشار اقتصادی و امنیتی را افزایش دهند، اما تهران نتواند در مقابل هزینه قابل‌توجهی برای طرف مقابل ایجاد کند، نتیجه می‌تواند معکوس شود.

در مقابل، اگر خروج به‌عنوان بخشی از یک راهبرد بزرگ‌تر و همراه با مسیر دیپلماتیک مشخص طراحی شود، می‌تواند پیام متفاوتی داشته باشد: «چارچوب فعلی دیگر برای تهران قابل ادامه نیست و برای جلوگیری از یک بحران بزرگ‌تر باید توافق جدیدی شکل بگیرد.»

تفاوت این دو برداشت، تفاوت میان «اهرم فشار» و «خودتحریمی دیپلماتیک» است.

اقتصاد؛ جایی که هزینه خروج سریع‌تر از سیاست ظاهر می‌شود

یکی از مهم‌ترین پیامدهای احتمالی خروج، حوزه اقتصاد است.

بازارها معمولاً پیش از آنکه پیامدهای حقوقی یک تصمیم کاملاً مشخص شود، به افزایش ریسک واکنش نشان می‌دهند. خروج از NPT می‌تواند ریسک سیاسی ایران را در نگاه سرمایه‌گذاران و شرکای تجاری افزایش دهد و در نتیجه، هزینه مبادلات خارجی و دسترسی به منابع مالی را بالا ببرد.

این مسئله به‌ویژه در شرایطی اهمیت دارد که ایران هم‌اکنون با مجموعه‌ای از محدودیت‌های تحریمی مواجه است. بنابراین خروج از NPT ممکن است برای ایران یک شوک اقتصادی مستقل ایجاد نکند، اما می‌تواند به تشدید همان ریسک‌هایی منجر شود که اقتصاد ایران پیش‌تر با آنها مواجه بوده است.

در چنین شرایطی، دولت و مجلس باید به یک سوال اساسی پاسخ دهد: آیا فشار جدیدی که با خروج ایجاد می‌شود، واقعاً می‌تواند امتیاز سیاسی جدیدی برای ایران تولید کند یا فقط هزینه‌های موجود را بیشتر می‌کند؟

مسئله امنیتی؛ خطر اصلی در «برداشت طرف مقابل» است

یکی از حساس‌ترین پیامدهای خروج، افزایش احتمال محاسبات اشتباه است.

وقتی یک کشور از پیمان عدم اشاعه خارج می‌شود، طرف‌های مقابل ممکن است درباره اهداف واقعی آن کشور دچار بدبینی شوند. حتی اگر ایران رسماً اعلام کند که قصد ساخت سلاح هسته‌ای ندارد، ممکن است برخی دولت‌ها خروج را به‌عنوان نشانه‌ای از حرکت به سمت گزینه نظامی تفسیر کنند.

این مسئله می‌تواند یک چرخه خطرناک ایجاد کند: خروج ایران، افزایش نگرانی طرف مقابل، افزایش فشار و تحریم، افزایش اقدامات بازدارنده تهران و در نهایت افزایش احتمال برخورد مستقیم.

به همین دلیل، یکی از مهم‌ترین هزینه‌های خروج از NPT نه الزاماً یک تحریم مشخص یا قطعنامه مشخص، بلکه افزایش «ریسک محاسبه اشتباه» است.

مجلس؛ جایی که یک طرح می‌تواند دو پیام متفاوت داشته باشد

ورود این موضوع به مجلس نیز اهمیت ویژه‌ای دارد. یک طرح در صحن علنی فقط برای افکار عمومی داخلی خوانده نمی‌شود؛ دولت‌ها و دستگاه‌های امنیتی خارجی نیز آن را دنبال می‌کنند.

در داخل کشور، طرح خروج می‌تواند پیام مقاومت، اعتراض به فشار خارجی و بازتعریف سیاست هسته‌ای ایران را منتقل کند. اما در خارج از کشور ممکن است همان طرح به‌عنوان نشانه‌ای از تغییر دکترین هسته‌ای ایران تعبیر شود.

بنابراین نحوه صورت‌بندی چنین طرحی اهمیت زیادی دارد.

اگر هدف افزایش قدرت چانه‌زنی ایران است، شاید حتی طرح موضوع خروج نیز باید بخشی از یک بسته بزرگ‌تر باشد؛ بسته‌ای که در آن مسیر بازگشت به مذاکره، شروط ایران و هزینه‌های طرف مقابل نیز مشخص باشد.

در غیر این صورت، ممکن است پیام داخلی و خارجی یک طرح کاملاً متفاوت از یکدیگر دریافت شود.

ماندن یا خروج؛ مسئله‌ای فراتر از یک «بله» یا «خیر»

در نهایت، هیچ‌کدام از دو گزینه را نمی‌توان بدون در نظر گرفتن شرایط محیطی به‌عنوان راه‌حل قطعی معرفی کرد.

ماندن در NPT مزیت حفظ چارچوب حقوقی، امکان استفاده بیشتر از ابزارهای دیپلماتیک و جلوگیری از افزایش ناگهانی نگرانی‌های اشاعه‌ای را دارد؛ اما اگر بدون تغییر در رفتار طرف‌های مقابل باشد، ممکن است از نگاه تهران فاقد قدرت بازدارندگی کافی تلقی شود.

خروج از NPT می‌تواند یک شوک سیاسی و یک پیام بسیار قوی به طرف مقابل ارسال کند و اهرم جدیدی برای چانه‌زنی ایجاد کند؛ اما هم‌زمان خطر افزایش فشار اقتصادی، انزوای دیپلماتیک، تشدید نگرانی‌های امنیتی و بالا رفتن احتمال برخورد را به همراه دارد.

به همین دلیل، سوال برای سیاست‌گذار ایرانی نباید صرفاً این باشد که «خروج کنیم یا بمانیم؟»

سوال دقیق‌تر این است: کدام تصمیم می‌تواند قدرت چانه‌زنی ایران را افزایش دهد، بدون آنکه هزینه‌ای به کشور تحمیل کند که طرف مقابل حاضر نباشد بابت آن امتیازی بدهد؟

اگر خروج از NPT قرار است یک ابزار بازدارندگی باشد، باید مشخص شود هزینه این تصمیم برای طرف مقابل چیست؟ اگر چنین هزینه‌ای وجود نداشته باشد، خروج ممکن است بیشتر از آنکه آمریکا یا اروپا را تحت فشار قرار دهد، ریسک‌های ایران را افزایش دهد.

از سوی دیگر، اگر ماندن در NPT نیز بدون هیچ بازتعریفی از تعهدات، نظارت‌ها و حقوق ایران ادامه پیدا کند، تهران ممکن است به این نتیجه برسد که عضویت در پیمان دیگر ظرفیت لازم برای تأمین منافع ملی را ندارد.

در نتیجه، نقطه تعیین‌کننده نه خود «NPT»، بلکه استراتژی ایران پس از انتخاب هر یک از دو مسیر است. خروج بدون برنامه می‌تواند پرهزینه باشد؛ ماندن بدون اهرم نیز ممکن است به تداوم وضع موجود منجر شود.

در پرونده‌ای با حساسیت هسته‌ای، شاید مهم‌ترین هنر سیاست خارجی این باشد که میان «تهدیدی که واقعاً هزینه طرف مقابل را بالا می‌برد» و «تهدیدی که فقط هزینه خود کشور را افزایش می‌دهد» تفاوت بگذارد. آینده تصمیم ایران درباره NPT بیش از آنکه به یک رأی یا یک مصوبه وابسته باشد، به همین محاسبه بستگی دارد.

برچسب ها
نظر شما
    هیچ دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است!
تصاویر
صنایع غذایی گلها ایونا تی‌وی
محصولات غذایی هوفر
ستاره غرب آسیا
مرکز فرهنگی منتظر المهدی
بانک ملی
بازگشت به بالا
© کلیه حقوق این وب سایت برای پایگاه خبری نگاه ایرانیان نیوز محفوظ است.
website designed by InTen DigitalMarketing Agency , developed by InTen