رسیدم کوچه سی و سوم

1405-03-24 11:12:20

بازدید: 297

کد خبر: 000496776

0 زمان مطالعه: 1 دقیقه

نگاهی به رمان یوسف آباد، خیابان سی و سوم نوشته سینا دادخواه/ این شهر توی خون همه‌ی تهرانی‌ها هست، ولی چرا همه از خون و خون‌ریزی می‌ترسند؟ باید یکی بیاید و نتایج آزمایش خون‌شان را نشان‌شان بدهد تا ببینند درصد تهران از درصد گلبول‌های سفید خون‌شان هم بیشتر است، و این تهران است که دارد از بدن‌شان در مقابل انواع بیماری‌ها دفاع می‌کند.«پاره ای از متن رمان»

برخی از رمان‌های ایرانی در تهران اتفاق می‌افتند، تعداد کمتری از آن‌ها توانسته‌اند خودِ شهر را به یکی از شخصیت‌های اصلی روایت تبدیل کنند. «یوسف‌آباد، خیابان سی و سوم» نوشته سینا دادخواه از معدود آثاری است که نه‌تنها داستانی درباره تهرانی ها روایت می‌کند، بلکه تصویری ماندگار از سبک زندگی، رؤیاها و سرگشتگی‌های برخی از تهرانی ها را به تصویر می‌کشد. مردم تهران هم مانند همه شهرها دغدغه ها و مشکلات خودشان را دارند و تلاش می کنند تا تغییر ایجاد کنند اما هیچ جبری را قبول نکنند از جبر زمان و مکان رهایی ندارند. شهر شلوغی همچون تهران که صداها و تصاویرش برخی اوقات چنان درهم و برهم می شوند که به سختی قابل تمیز و تشخیص است و به معنی واقعی کلمه خواب ندارد و شب ها هم روشن و بیدار است. شاید فقط عشق است کمی آن را لطیف و آرامش می کند.

وقتی «یوسف‌آباد، خیابان سی و سوم» منتشر شد، بیش از آنکه به عنوان یک داستان عاشقانه مورد توجه قرار گیرد، به دلیل ثبت بخشی از حافظه شهری تهران شناخته شد. رمانی که در آن خیابان‌ها، کافه‌ها، آتلیه‌های عکاسی، مراکز فرهنگی و فضاهای عمومی شهر صرفاً لوکیشن نیستند؛ بلکه در شکل‌گیری سرنوشت شخصیت‌ها نقش دارند.

سینا دادخواه در نخستین رمان خود سراغ نسلی رفت که در میان تغییرات سریع فرهنگی و اجتماعی پایتخت بزرگ شده بود. نسلی که جهان را از پشت ویترین برندها، دوربین‌های عکاسی، کافه‌های تازه‌تأسیس و خیابان‌های شلوغ تجربه می‌کرد. در این میان، عشق به عنوان نخ تسبیح روایت عمل می‌کند و زندگی چهار شخصیت اصلی را به یکدیگر پیوند می‌دهد. رمان از زاویه دید چهار راوی روایت می‌شود؛ شخصیت‌هایی که هر کدام تصویری متفاوت از شهر و روابط انسانی ارائه می‌دهند.

آنچه این اثر را از بسیاری از رمان‌های هم‌نسل خود متمایز می‌کند، تلاش برای ثبت «حال و هوای یک دوران» است. اگر برخی از نویسندگان معاصر، تهران را از منظر مشکلات، شلوغی و بحران‌هایش روایت کرده‌اند، دادخواه به سراغ وجه دیگری از شهر می‌رود؛ شهری که در آن جوانان هنوز به عشق، دوستی و ساختن آینده امیدوارند، هرچند در پس این امیدها نوعی سرگشتگی پنهان نیز جریان دارد.

«یوسف‌آباد، خیابان سی و سوم» را می‌توان یکی از نخستین رمان‌های جدی ادبیات معاصر ایران دانست که زندگی طبقه متوسط شهری در دهه هشتاد شمسی را به شکلی مستقیم و بی‌واسطه به تصویر کشید. از همین رو، کتاب امروز بیش از آنکه فقط یک داستان باشد، سندی ادبی از دوره‌ای است که تهران در حال تغییر بود و نسل جوان می‌کوشید جای خود را در این شهر همیشه ناآرام پیدا کند. هنوز بسیاری از اتفاقات نیافتاده بود و شد آنچه که قرار بود بشود...

بخش کوتاهی از رمان:
"به اين فكر كن كدام برند بوت هاي خوشگل تري دارد . سپيده بوت هايش را از كجا مي خريد ؟آديداس فقط از آن كتاني هاي رنگ و وارنگ پرپري دارد كه آدم را ياد دو مارتن سالمندان مي اندازند . زارا؟زاراي اصل كه پيدا نمي شود . نايك ؟ نايك كه بوت ساق بلند ندارد. كاترپيلار؟ كاترپيلار چه طور است ندا ؟انگليسي ام به خوبي تو نيست ، ولي مي دانم كاترپيلار به زبان انگليسي مي شود كرم ابريشم . بوت هاي سبك خردلي كاترپيلار را اگر پات كني ، به ثانيه نمي كشد كه پروانه اي استوايي مي شوي و بال بال زنان از پاساژ گلستان مي روي بيرون . آل استار و چنل و دولچه را هم بي خيال . اول و آخرش بايد پاي تو كاترپيلار ببينم ."

شاید مهم‌ترین دستاورد رمان همین باشد؛ اینکه نشان می‌دهد گاهی یک خیابان یک محله، یک شهر می‌تواند بیشتر از یک نشانی جغرافیایی باشد. جایی که در حافظه شخصیت‌ها و خوانندگان، به نمادی از یک نسل، یک دوره تاریخی و یک شیوه زیستن تبدیل می‌شود.

خبرنگار : آقابابایی

برچسب ها