زنان، وارثان صبر و اندوه

1405-08-21 09:51:20
بازدید: 124
کد خبر: 000555967
0 زمان مطالعه: 1 دقیقه
زنان، وارثان صبر و اندوه

در سوگ حضرت فاطمه زهرا (س)، اندیشه به سوی زنانی می‌رود که اندوه خویش را در سکوت خانه پنهان می‌کنند و با دستانی خسته، زندگی فرزندانشان را برپا نگه می‌دارند. صبری که در نگاه دیگران ستوده می‌شود، گاه حکایت رنجی است که کسی برای شنیدنش نمانده است.

در هر خانه‌ای که زنی بار زندگی را به‌تنهایی بر دوش می‌کشد، حکایتی جریان دارد که کمتر کسی تمامی آن را می‌داند. صبح، پیش از آنکه فرزندان چشم بگشایند، نگرانی‌های روز آغاز شده است. اندیشه تهیه نان، پرداخت هزینه‌های زندگی و مراقبت از کودکی که آینده‌اش به تلاش مادر گره خورده، حتی در ساعت‌های استراحت نیز او را رها نمی‌کند. با این همه، هنگامی که در برابر دیگران قرار می‌گیرد، اغلب می‌کوشد نشانی از درماندگی در چهره‌اش آشکار نشود. چه بسا لبخندی بر لب آورد تا فرزندش از اضطراب او چیزی نفهمد. در پس این خویشتن‌داری، انسانی زندگی می‌کند که خود نیز به آرامش، محبت و اطمینان نیاز دارد. جامعه به استقامت چنین زنانی خو گرفته است و همین عادت، گاه مانع دیدن رنجی می‌شود که در پس آن استقامت پنهان مانده است.

میراثی فراتر از تحمل رنج

سالروز شهادت حضرت فاطمه زهرا (س)، یادآور جایگاه زنی است که در حافظه معنوی ما، نامش با ایمان، کرامت، مسئولیت و ایستادگی پیوند خورده است. تأمل در زندگی ایشان، معنای صبر را از تحمل خاموش دشواری‌ها فراتر می‌برد. در سیره حضرت زهرا (س)، دفاع از حق، پاسداری از حرمت انسان و احساس مسئولیت در برابر دیگران، جایگاهی بنیادین دارد. همین پیوند میان کرامت و مسئولیت است که می‌تواند برای مواجهه با رنج زنان امروز الهام‌بخش باشد. بزرگداشت مقام ایشان هنگامی در زندگی اجتماعی ما معنا می‌یابد که حرمت زن، در رفتار با مادران تنها، زنان نیازمند و خانواده‌های آسیب‌پذیر نیز آشکار شود.

در فرهنگ ما، صبوری زنان همواره ستایش شده است. مادرانی که از خواسته‌های خود می‌گذرند، زنانی که در برابر دشواری‌ها ایستادگی می‌کنند و کسانی که با کمترین امکانات خانواده‌ای را سرپا نگه می‌دارند، شایسته احترام‌اند. با این حال، در پس این ستایش، پرسشی اخلاقی نهفته است. آیا تحسین استقامت یک زن، ما را از اندیشیدن به سنگینی باری که بر دوش او گذاشته شده، بی‌نیاز می‌کند؟ انسانی که سال‌ها ناچار به مقاومت بوده، ممکن است بیش از هر چیز آرزوی روزی را داشته باشد که بتواند اندکی آسوده زندگی کند. صبر، فضیلتی انسانی است، اما تبدیل آن به انتظاری همیشگی از زنان، می‌تواند رنج آنان را در پوششی از ستایش پنهان کند.

اندوهی که به فرزندان می‌رسد

رنج زنان سرپرست خانوار، اغلب در مرز زندگی فردی آنان باقی نمی‌ماند. کودکی که مادرش را هر شب در اندیشه هزینه‌های فردا می‌بیند، به‌تدریج با نگرانی‌هایی آشنا می‌شود که با جهان کودکی فاصله دارند. ممکن است از بیان خواسته‌هایش خودداری کند، برای جلوگیری از افزایش هزینه‌ها از فعالیتی آموزشی چشم بپوشد یا اندوه مادر را به شیوه‌ای کودکانه به خود نسبت دهد. این تجربه‌ها برای همه کودکان یکسان نیست، اما نشان می‌دهد که امنیت عاطفی خانواده تا چه اندازه با شرایط زندگی مادر پیوند دارد. حمایت از زنان، در این موقعیت، حمایت از آرامش و آینده فرزندان آنان نیز هست.

در میان دشواری‌های اقتصادی، بخشی از رنج زنان به احساس تنهایی در تصمیم‌گیری بازمی‌گردد. مادری که باید میان هزینه درمان و آموزش، میان ساعات بیشتر کار و حضور در کنار فرزند، یا میان نیازهای امروز و آینده یکی را برگزیند، گاه بار سنگین انتخاب‌هایی را تحمل می‌کند که پاسخ آسانی ندارند. هر تصمیم، با نگرانی از پیامدهای آن همراه است. این کشمکش‌های خاموش، در آمارهای اقتصادی و گزارش‌های حمایتی کمتر دیده می‌شوند. انسان در این شرایط، علاوه بر امکانات مادی، به اطمینان از حضور کسانی نیاز دارد که او را در دشواری‌ها تنها نگذارند.

کرامت زن در معنای حقیقی نیکوکاری

در «خیریه طاهره رضا»، توجه به زنان سرپرست خانوار و کودکان نیازمند، با همین ضرورت انسانی پیوند دارد. حمایت از مادری که مسئولیت خانواده را بر عهده گرفته، باید در کنار پاسخ به نیازهای فوری، امکان بازسازی استقلال و اطمینان او به آینده را نیز در نظر بگیرد. آموزش مهارت، فراهم کردن زمینه اشتغال و همراهی اجتماعی، زمانی ارزشمندتر می‌شوند که با شرایط واقعی زندگی زنان هماهنگ باشند. مادری که برای مراقبت از فرزند خردسالش به زمان نیاز دارد، ممکن است از فرصتی شغلی با ساعت انعطاف‌پذیر بهره بیشتری ببرد. زنی دیگر، با دسترسی به آموزش تخصصی یا امکانات آغاز یک فعالیت اقتصادی، می‌تواند مسیر تازه‌ای برای زندگی خود بیابد. شناخت تفاوت‌ها، نخستین گام احترام به شخصیت مستقل هر انسان است.

در این میان، شیوه یاری رساندن نیز اهمیتی هم‌سنگ خود حمایت دارد. مادری که روزگار دشواری را می‌گذراند، همچنان صاحب غرور، اندیشه و حق انتخاب است. رفتار ترحم‌آمیز می‌تواند زخمی تازه بر رنج‌های پیشین بیفزاید. احترام به حریم خصوصی، شنیدن خواسته‌های واقعی و پرهیز از داوری درباره گذشته افراد، بخشی از مسئولیت اخلاقی نیکوکاری است. هیچ انسانی نباید برای دریافت کمک، ناچار به چشم‌پوشی از حرمت خویش شود. ارزش حمایت را می‌توان در آرامشی جست‌وجو کرد که پس از دریافت آن، در زندگی فرد باقی می‌ماند.

از سوگواری تا مسئولیت

سوگواری برای حضرت فاطمه (س)، در کنار اندوه و ارادت، مجالی برای تأمل درباره جایگاه زن در وجدان اجتماعی ماست. جامعه‌ای که صبر مادران را می‌ستاید، مسئولیت دارد امکان آسودگی آنان را نیز فراهم کند. توجه به زنان سرپرست خانوار، حمایت از اشتغال پایدار، دسترسی به خدمات اجتماعی و پاسداری از حقوق کودکان، جلوه‌هایی از این مسئولیت‌اند. حرمت زن علاوه بر کلمات ستایش‌آمیز باید در فرصت‌هایی که برای زندگی شایسته او فراهم می‌آوریم، آشکار باشد.

اندوه برخی زنان در سکوت خانه‌ها می‌گذرد و تنها فرزندانشان شاهد آن هستند. آنان هر روز با امیدی شکننده برخاسته‌اند و برای حفظ زندگی کوشیده‌اند، بی‌آنکه نامشان در جایی ثبت شود. در سالروز شهادت حضرت فاطمه زهرا (س)، یاد این مادران با معنای عمیق‌تری از مسئولیت انسانی همراه می‌شود. آرزو دارم روزی فرا رسد که هیچ زنی برای اثبات بزرگی خویش، ناچار به تحمل رنجی پایان‌ناپذیر نباشد. میراث صبر، هنگامی به تمامی پاس داشته می‌شود که در کنار ستایش استقامت زنان، برای کاستن از اندوه آنان نیز قدمی برداشته شود.

 نویسنده: موذن زاده

 

نظر شما
    هیچ دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است!
تصاویر
صنایع غذایی گلها ایونا تی‌وی
محصولات غذایی هوفر
ستاره غرب آسیا
مرکز فرهنگی منتظر المهدی
بانک ملی
بازگشت به بالا
© کلیه حقوق این وب سایت برای پایگاه خبری نگاه ایرانیان نیوز محفوظ است.
website designed by InTen DigitalMarketing Agency , developed by InTen