در حالی که آمارها از افزایش جمعیت سالمند در کلانشهرهای ایران حکایت دارد، قشری از این جامعه به دلیل وابستگی به مسکن استیجاری و گسست پیوندهای خانوادگی، در حاشیه امنیت روانی و اجتماعی قرار گرفتهاند. پدیده «تنهایی اجباری» در میان سالمندان مستأجر، نه تنها یک معضل فردی، بلکه زنگ خطری جدی برای نظام سلامت عمومی و انسجام اجتماعی محسوب میشود.