به مناسبت روز جهانی کودک؛

کودکی در ترافیکِ آرزوها گم شده است

1404-11-03 15:03:05
بازدید: 361
کد خبر: 000257566
0 زمان مطالعه: 1 دقیقه
کودکی در ترافیکِ آرزوها گم شده است

در تقویم، ۹ اکتبر را به نام «روز جهانی کودک» می نویسند؛ روزی برای لبخند، برای بادبادک ها و نقاشی های رنگی. اما در واقعیت شهرهای ما، کودکی زیر چرخ ماشین ها، میان کتاب های سنگین و پشت چراغ قرمزها جا مانده است. کودکانی که هنوز قدشان به آرزو نرسیده، اما بار زندگی را روی شانه می کشند.

به گزارش خبرنگار اجتماعی ایونا، در یکی از چهارراه های شلوغ، پسربچه ای هفت ساله با دست های سیاه از دود و خاک، شیشه ماشین ها را پاک می کند. چراغ که سبز می شود، به سمت پیاده رو می دود، نگاهی به آسمان می کند و دوباره برمی گردد وسط خیابان. انگار میان بوق ها و ترافیک، کودکی اش را جا گذاشته است.

این تصویر برای ما تکراری شده؛ آن قدر که دیگر دردش را حس نمی کنیم. کودک کار، دیگر تیتر روزنامه نیست؛ بخشی از منظره ی شهر است. اما اگر مکث کنیم، پشت هر نگاهش، رؤیایی خفته است که خاموش مانده؛ آرزوی رفتن به مدرسه، خریدن مداد رنگی، یا فقط خوابیدن بدون ترس از مأمور شهرداری.

اما فقر، تنها دزدِ کودکی نیست...

در خانه های به ظاهر امن و مرفه، کودکان دیگری هم هستند که با لباس های مرتب و تبلت های گران قیمت، در رقابت بی پایان "بهترین بودن" نفسشان بند آمده است. کودکانی که هنوز یاد نگرفته اند بازی کنند، اما از حالا کلاس کنکور و زبان و پیانو دارند. آینده سازانی که در واقع، "حال"شان نابود شده است.

آمارهای اعلام شده از سوی سید جواد حسینی؛ رئیس سازمان بهزیستی کشور می گوید 50درص کودکان کار ایرانی هستند و در ایام جنگ 12 روزه و در اوج تنگنای مالی، 82 هزار نفر به یک میلیون و 600 هزار مستمری‌بگیر اضافه شدند.
اما آمار دیگری وجود ندارد:
تعداد کودکانی که قربانی اضطراب، فشار تحصیلی و کمبود محبت اند. آن ها که با نمره های خوب اما چشمان خسته بزرگ می شوند، بی آنکه کسی بپرسد: آیا خوشحالی؟

در روز جهانی کودک، جشن هایی برگزار می شود؛ بادکنک هایی در هوا، برنامه هایی با لبخندهای تلویزیونی. اما کودکیِ واقعی در این میان، غایب است. کودکی که باید دوچرخه اش را وسط کوچه براند، خاکی شود، زمین بخورد، بخندد، رؤیا ببافد… نه اینکه از ترس فقر، یا فشار موفقیت، از درون پیر شود.

کودکان امروز بیش از هر زمان دیگری زیر فشارند؛ یا برای بقا، یا برای برتری. در هر دو حالت، آنچه از دست می رود، سلامت روان و لذت زیستن است. ما داریم نسلی تربیت می کنیم که "بلد بودن" را یاد می گیرد، نه "بودن" را.

این جمله، شاید خلاصه ی تمام بحران ما باشد: جامعه ای که کودکی را نه حق، بلکه مرحله ای برای عبور می بیند.در حالی که کودکی، تنها زمانی است که انسان واقعاً زندگی می کند، بی نقاب و بی قید.

اگر روزی از خود بپرسیم چرا خشونت زیاد شده، چرا افسردگی زود شروع می شود، چرا امید کم است — باید برگردیم به همان چهارراه، جایی که پسربچه ای با دستان سیاه، هنوز در ترافیک آرزوهایش گم است.

روز جهانی کودک، فقط روز جشن نیست؛ روز بازخواست است.
از خودمان، از سیاست گذاران، از مدرسه ها و از والدینی که میان ترس و جاه طلبی، یادشان رفته "کودک" یعنی چه.
شاید اگر به جای بادکنک و بنر، کمی مکث کنیم و به چشمان کودکان نگاه کنیم، بفهمیم هنوز فرصت داریم —
برای بازگرداندن کودکی، پیش از آنکه در تاریخ گم شود.

 

خبرنگار : شاکر

برچسب ها
نظر شما
    هیچ دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است!
تصاویر
صنایع غذایی گلها ایونا تی‌وی
محصولات غذایی هوفر
ستاره غرب آسیا
مرکز فرهنگی منتظر المهدی
بانک ملی
بازگشت به بالا
© کلیه حقوق این وب سایت برای پایگاه خبری نگاه ایرانیان نیوز محفوظ است.
website designed by InTen DigitalMarketing Agency , developed by InTen