روزهای بلند پس از بدرقه

1405-09-01 09:57:59
بازدید: 104
کد خبر: 000567262
0 زمان مطالعه: 1 دقیقه
روزهای بلند پس از بدرقه

دکتر مهدی کریمی تفرشی، صاحب امتیاز و مدیر مسئول پایگاه خبری نگاه ایرانیان نیوز (ایونا) نوشت: سال‌های پس از شهادت رزمندگان را می‌توان در قد کشیدن فرزندان و سپید شدن موی مادران و همسران دید. ایران، در کنار جان‌فشانی شهیدانش، وام‌دار ایستادگی زنانی است که داغ عزیزان را با عزت و سربلندی زیسته‌اند.

فردای تشییع، خانه همان خانه است و جای یکی از اهالی آن برای همیشه خالی مانده. ظرف‌ها باید جمع شوند، کودکی باید به مدرسه برود و کسی باید جواب زنگ در را بدهد. روزهای بعد، سنگینی فقدان به ساعت‌هایی بازمی‌گردد که شاهد چندانی ندارند. مادر، میان وسایل پسرش چیزی را جابه‌جا می‌کند و خاطره‌ای بیدار می‌شود. همسر، در برابر تصمیمی که پیش‌تر دو نفر درباره‌اش گفت‌وگو می‌کردند، اکنون تنها می‌نشیند. تاریخ شهادت بر سنگ مزار ثبت می‌شود و زندگی بازماندگان، سال‌ها پس از آن ادامه می‌یابد.

مادری که فرزندش را در راه دفاع از وطن از دست داده، پیش از آن سال‌ها برای او زندگی کرده است. قدم‌های نخست، بیماری‌های کودکی و آرزوهای جوانی در حافظه او مانده‌اند. مردم هنگام شنیدن نام شهید، بیشتر به واپسین فصل زندگی‌اش می‌اندیشند. مادر سراسر کتاب را به یاد دارد. از رشادت فرزندش با افتخار سخن می‌گوید و لحظه‌ای بعد عادتی کوچک را به یاد می‌آورد که در هیچ شرح‌حالی ثبت نشده است. جمع‌شدن این دو احساس، غرور و دلتنگی، تناقضی در شخصیت او نیست. نشانه پیوندی است که مرگ نتوانسته از حافظه و عاطفه مادر بزداید. تکریم این زن با شنیدن هر دو روایت معنا پیدا می‌کند.

همسر شهید، در کنار سوگ، با صورت دیگری از مسئولیت روبه‌رو می‌شود. او باید زندگی مشترکی را که قرار بود دو نفر بسازند، با امکانات و دشواری‌های تازه ادامه دهد. پرسش کودک درباره پدر، انتخاب مسیر تحصیل فرزندان، بیماری یکی از اعضای خانواده و تصمیم‌های مالی، هر کدام به زمان و نیرویی نیاز دارند که در تصاویر مراسم دیده نمی‌شود. زنانی سال‌های جوانی خود را صرف پرورش فرزندان کردند و نام و منش پدر را برای آنان زنده نگه داشتند. آنان در متن جامعه کار کرده‌اند، آموخته‌اند، تصمیم گرفته‌اند و خانواده‌ای را از میان دشواری‌ها عبور داده‌اند. عظمت این تلاش در استمرار آن است.

نام حضرت ام‌البنین (سلام‌الله‌علیها) در فرهنگ شیعی با سوگ فرزند و وفاداری به خاندان اهل‌بیت گره خورده است. مادر حضرت عباس (ع) و برادران او که در کربلا به شهادت رسیدند، در حافظه دینی ما منزلتی یافته که ریشه در همین پیوند میان مادری، ایمان و فداکاری دارد. یاد ایشان فرصتی برای فهم تجربه مادرانی است که عزیزان خود را در راه باور و دفاع از حقیقت تقدیم کرده‌اند. احترام به این میراث، زمانی ژرف‌تر می‌شود که در کنار ذکر شجاعت شهیدان، سال‌های طولانی زندگی مادران و همسران آنان نیز دیده شود.

در شهرهای ایران، نام شهیدان بر خیابان‌ها و مدرسه‌ها نقش بسته است. پشت هر نام، خانواده‌ای است که پس از آن روز بزرگ، روزهای معمولی فراوانی را پشت سر گذاشته است. دفاع مقدس برای مادران و همسران شهدا واقعه‌ای متعلق به تمام زندگی‌ست. نشانه‌های آن در آلبوم‌های خانوادگی، در صدای کسی که نام پدر را به فرزند یاد داده و در سکوت لحظه‌ای که خبر تازه‌ای از یک هم‌رزم قدیمی می‌رسد، حضور دارد. بخشی از تاریخ مقاومت کشور در همین خانه‌ها حفظ شده و باید مجال شنیده‌شدن پیدا کند.

زبان ستایش، اگر دقت خود را از دست بدهد، ممکن است تصویری یکسان از همه مادران و همسران شهدا بسازد. یکی پس از سال‌ها هنوز از لحظه شنیدن خبر سخن می‌گوید. دیگری ترجیح می‌دهد خاطره روزهای زندگی را تعریف کند. زنی از پیشرفت فرزندانش با شوق یاد می‌کند و مادری در خلوت خود به عکس جوانی پسرش نگاه می‌کند. هر یک حق دارند سوگ و افتخارشان را به شیوه خویش زندگی کنند. صبوری آنان ارزشی بلند دارد، اما احترام به صبر، با انتظار سکوت دائمی از انسان داغ‌دیده تفاوت دارد. جامعه‌ای که این زنان را عزیز می‌دارد، باید خستگی و خواسته آنان را هم بشنود.

تکریم در زندگی روزمره شکل‌های روشنی دارد. پیگیری درمان مادری سالخورده، رفع مانع تحصیل فرزند شهید، حفظ حرمت همسری که می‌خواهد مستقل تصمیم بگیرد و پاسخ‌گویی مسئولانه به مسائل معیشتی خانواده، از جنس همان احترامی است که در مراسم بر زبان می‌آوریم. رسیدگی به این نیازها جایگاه معنوی فداکاری را کوچک نمی‌کند. آن را از واژه‌ها به رفتار اجتماعی منتقل می‌کند. شیوه رسیدگی نهادهای مسئول نیز اهمیت دارد. مادری که سال‌ها با سربلندی زیسته، برای دریافت حقی روشن نباید بارها سرگذشت اندوهبار خود را بازگو کند. حفظ کرامت او بخشی از ادای دین به فرزند شهیدش است.

روایت این زندگی‌ها نیز امانتی حساس است. عکسی از لحظه وداع، تنها آغاز داستانی بلند را نشان می‌دهد. پرسش درباره سال‌های پس از شهادت باید با اجازه و احترام همراه باشد و انتخاب‌ها و تجربه‌های متفاوت این زنان را آشکار کند. فرزندی که امروز خود پدر یا مادر شده، می‌تواند از تصمیم‌های دشوار مادرش بگوید. همسر شهید می‌تواند از روزهایی روایت کند که در آن، افتخار و اندوه را هم‌زمان حمل کرده است. این شهادت‌های شفاهی، بخشی ارزشمند از تاریخ اجتماعی دفاع از ایران را برای نسل‌های آینده حفظ خواهند کرد.

روز تکریم مادران و همسران شهدا، نام زنانی را بر زبان می‌آورد که سهمی بزرگ در حفظ پیوند خانواده و میهن داشته‌اند. مراسم به پایان می‌رسد و زندگی آنان ادامه دارد. احترام به این زنان باید در تمام سال قابل لمس باشد. در چگونگی شنیدن سخنشان، در برخورد با نیازهایشان و در حقی که برای روایت زندگی خود دارند. سال‌های بلند پس از بدرقه را آنان با دستان خود ساخته‌اند. ایران در برابر این سال‌ها، دینی دارد که با شناخت دقیق رنج و اراده همسران شهدا و پاسداری از حرمت زندگی آنان ادا می‌شود.

نظر شما
    هیچ دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است!
تصاویر
صنایع غذایی گلها ایونا تی‌وی
محصولات غذایی هوفر
ستاره غرب آسیا
مرکز فرهنگی منتظر المهدی
بانک ملی
بازگشت به بالا
© کلیه حقوق این وب سایت برای پایگاه خبری نگاه ایرانیان نیوز محفوظ است.
website designed by InTen DigitalMarketing Agency , developed by InTen