ماهایا پطروسیان کجاست؟ + عکس

1404-11-03 15:03:05
بازدید: 327
کد خبر: 000148048
0 زمان مطالعه: 1 دقیقه
ماهایا پطروسیان کجاست؟ + عکس

ماهایا پطروسیان گفت : در طول این دو دهه سینمای ایران تغییرات بسیاری داشته و به همان میزان شرایط برای بازیگران هم فرق كرده است. من از آن دست بازیگرانی نیستم كه فكر می‌كنند طی كردن راه بازیگری در این دوره خیلی راحت شده است.

به گزارش خبرنگار فرهنگی  ایونا به نقل از بیتوته ، باورش سخت است اما 23 سال از زمانی كه دختر پر شروشور فیلم «دیگه چه خبر» تصویرش بر پرده سینما نشست می‌گذرد، 23 سالی كه نمی‌توان گذرش را بر چهره‌اش دید. همه بازیگران هم‌نسلش كم‌وبیش طی این سال‌ها تغییر كردند، پیر شدند، محبوب و منفور شدند اما او همچنان همان دختر پر شروشور است كه بود.

دلیل کم کاری ماهایا پطروسیان در عرضه بازیگری  سینما چست ؟ 


 نه خودش تغییر كرد، نه نقش‌هایش حتی گوشه‌نشین شد اما سعی نكرد چیزی باشد كه نبود. ماهایا پطروسیان یك استثناست و همین اخلاق‌های خاص او را جزیره‌ای جدا از سینما و بازیگری ایران كرده است. مدت‌ها بود می‌خواستیم سراغش برویم و بپرسیم كجاست؟ چه می‌كند؟ چرا نیست؟ اما حیف بود كه به این بهانه با او گفت‌وگو كنیم چون حق او بیش از این بود خانم بازیگر پس از سه سال دوری از سینما بر پرده‌های نقره‌ای آمده است. اكران این فیلم بهانه‌ای بود كه منتظرش بودیم تا از او بپرسم چرا نیست و خودش را از ما و این سینمای نحیف پنهان می‌كند.

بعد از بازی در فیلم «اسب حیوان نجیبی است» دیگر در هیچ فیلمی بازی نكردید. دلیل دوری‌تان از سینما چه بود؟
این دوری بیشتر خودخواسته بود. در سال‌های آخر دولت قبل مسائل و مشكلاتی برای سینما به وجود آمد؛ مسائلی مانند تعطیلی خانه سینما. ضمن اینكه فیلمنامه‌هایی كه پیشنهاد می‌شدند اغلب ضعیف بودند و نقش‌ها به هیچ وجه نقش‌های خوب و تاثیرگذاری نبودندو تمایلی به بازی در آنها نداشتم.

 

اخبار,اخبار فرهنگی ,ماهایا پطروسیان

 
من هرگز در طول دوران كاری‌ام به كم و زیاد بودن حضور یك نقش در فیلمنامه توجهی نداشته‌ام و همیشه دنبال بازی در نقش‌های اثرگذار بوده‌ام. من بازیگر پركاری نیستم و در سال معمولا یك فیلم یا حداكثر دو فیلم كار می‌كنم اما این دو سال و نیم بیشترین زمانی بود كه در دوران كار حرفه‌ای‌ام در سینما از دنیای بازیگری دور بودم.

در این دوران در یك فیلم به نام «بانویی از ماه» هم بازی داشتم كه متاسفانه نیمه‌كاره ماند. این فیلم قرار بود یك فیلم انیمیشن- رئال باشد و بازیگران خوب و صاحبنامی هم با پروژه قرارداد بسته بودند ولی فیلم متوقف ماند و از سرنوشتش اطلاعی ندارم.

دل‌تان برای سینما و بازی تنگ نشد؟
برایم خیلی سخت بود، اما پیشنهادات واقعا طوری نبودند كه دلم بخواهد در آن فیلم بازی كنم. اگر كاری را دوست نداشته باشم، نقش برایم جذابیت نداشته باشد و عوامل و فیلمنامه حرفه‌ای نباشند ترجیح می‌دهم همكاری نكنم. درواقع حداقل باید 60 درصد ایده‌آل‌هایم در یك كار باشد تا به همكاری رغبت پیدا كنم اگر نه فكر می‌كنم ارزشش را ندارد به‌خاطر حضور صرف در سینما در كاری كه با معیارهایم همخوانی ندارد، حاضر شوم.

گذشته از اینها یك سری كارها پیشنهاد می‌شوند كه موقع خواندن فیلمنامه متوجه می‌شوم این فیلمنامه بسیار خاص است و حال و هوای ویژه‌ای دارد البته منظورم از خاص بودن این نیست كه حدس می‌زنم مثلا كاری جشنواره‌ای است و بعدها در فستیوال‌ها مطرح خواهد شد بلكه منظورم شخصی بودن نوشته و درنهایت كلیت كار است. اینطور فیلم‌ها كارهایی بسیار شخصی هستند كه حتی امیدی به اكران‌شان هم نیست. یعنی نه ارزش والای هنری دارند، نه با مخاطب ارتباط برقرار خواهند كرد و نه حتی وارد شبكه نمایش خانگی می‌شوند. حضور در این فیلم‌ها بی‌اثر است و اگر بازیگر در چنین فیلمی بازی كند تنها به‌خاطر دل خودش كار كرده و با مخاطب ارتباط نخواهد داشت.

توجه‌تان به مخاطب در سال‌های اخیر و فعالیت‌های سینمایی‌تان مشخص است. در این سال‌ها بیشتر در فیلم‌های پرمخاطبِ متعلق به سینمای بدنه حضور داشته‌اید.

من از ابتدای ورودم به سینما در فیلم‌هایی كه با مخاطب عام سروكار دارند، برای قشر وسیعی از تماشاگران ساخته می‌شوند و در این سال‌ها نام سینمای بدنه را روی آن گذاشته‌اند كار كرده‌ام. در همان سال‌های اواخر دهه 60 و اوایل دهه 70 كه سال‌های ابتدایی ورودم به سینما بودند در فیلم‌های موفق و پرتماشاگری مانند «دیگه چه خبر» و «كمكم كن» بازی كردم و در سال‌های بعد هم در فیلم‌های «دختری به نام تندر» و «عروس خوش‌قدم» كه متعلق به سینمای بدنه هستند بازی داشتم.

درواقع در انتخاب‌هایم همیشه حضور در این نوع فیلم‌ها را هم مدنظر داشته‌ام چون دوست دارم در آثاری بازی كنم كه با طیف وسیعی از مردم ارتباط برقرار می‌كنند و این مسئله برایم بسیار مهم است، البته اگر با پیشنهاد خوبی از طرف كارگردانی شاخص روبه‌رو شوم و فیلمنامه را دوست داشته باشم درنهایت به بُعد هنری كار اهمیت می‌دهم و فرصت چنین همكاری‌هایی را به این خاطر كه شاید مخاطب نداشته باشند یا مخاطب‌شان بسیار خاص باشد را از دست نخواهم داد.

دوست دارید با كدام كارگردان‌ها همكاری داشته باشید؟
حتما كارگردان‌هایی هستند كه دوست دارم با آنها همكاری داشته باشم، به‌هرحال فیلمسازان موفقی وجود دارند كه همكاری با آنها و حضور در آثار درخشان‌شان خواسته هر بازیگری است ولی در این بین خود نقش هم اهمیت زیادی دارد و طبعا دوست دارم نقشی كه بازی می‌كنم تاثیرگذار باشد. از آن دست بازیگرانی نیستم كه بگویم حاضرم از جلوی دوربین فلان كارگردان رد شوم (می‌خندد) چون به این شكل نه من چیزی خواهم آموخت و در آن فیلم اثری خواهم داشت و نه آن فیلم در كارنامه‌ام تاثیری خواهد داشت پس همكاری با كارگردان بزرگ به شرطی خوب است كه نقش هم جذاب و اثرگذار باشد.

بین نقش‌هایی كه در سال‌های حضورتان در سینما ایفا كرده‌اید كدام برای‌تان خاطره‌انگیزتر است؟
همیشه سعی‌ام بر این بوده که نقش‌های متفاوت را تجربه كنم. تازگی نقش برای بازیگر هم جالب و جذاب است مثلا بازی در فیلم «تاكسی نارنجی» برایم جالب بود. در آن فیلم نقش پیرزنی 80 ساله را داشتم با گریم سنگین آن هم در فیلمی كه فضای كمدی و فانتزی داشت. این نوع كارها كه برایم تازگی داشته باشند طبعا تجربه‌های جدید هم محسوب می‌شوند و برای ادامه روند بازیگری‌ام به من كمك خواهند كرد. بازی در نقش‌های متفاوت هم خاطره‌انگیز هستند، هم لذت‌بخش.

در كنار اینها به بخش موثر بودن نقش و اینكه حتما نقش در ذهن مخاطب بماند هم همواره فكر می‌كنم مثلا در فیلم آقای كاهانی من تنها در یك سكانس حضور دارم اما این نقش در ذهن تماشاگران فیلم می‌ماند چون كاراكتر ویژگی‌های خاصی دارد. یا مثلا نقشی كه در فیلم «ملاقات با طوطی» داشتم یك نقش مكمل محسوب می‌شود اما نقشی بسیار متفاوت است با ویژگی‌های خاص در گفتار، ظاهر و رفتار، درنتیجه تمام این نقش‌ها برایم خاطره‌انگیزند و هر كدام هم سختی‌های خاص خودشان را داشته‌اند.

به‌نظرتان اوضاع و احوال سینما برای بازیگران در این سال‌ها چه فرقی با سال‌هایی كه شما وارد دنیای سینما شدید دارد؟
در طول این دو دهه سینمای ایران تغییرات بسیاری داشته و به همان میزان شرایط برای بازیگران هم فرق كرده است. من از آن دست بازیگرانی نیستم كه فكر می‌كنند طی كردن راه بازیگری در این دوره خیلی راحت شده است. البته در دوره‌ای كه من كار بازیگری را شروع كردم- یعنی اواخر دهه 60- ورود به بازیگری و كار در این حرفه سخت‌تر بود چراكه دید مردم نسبت به بازیگران به‌خصوص بازیگران زن اصلا مثبت نبود و به بازیگری به عنوان یك هنر نگاه نمی‌شد.

 

خبرنگار : کنعانی

نظر شما
    هیچ دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است!
تصاویر
صنایع غذایی گلها ایونا تی‌وی
محصولات غذایی هوفر
ستاره غرب آسیا
مرکز فرهنگی منتظر المهدی
بانک ملی
بازگشت به بالا
© کلیه حقوق این وب سایت برای پایگاه خبری نگاه ایرانیان نیوز محفوظ است.
website designed by InTen DigitalMarketing Agency , developed by InTen