از زخم کودتا تا آتش جنگ

تاریخ معاصر ایران روایت حماسه‌ای جاودان از زیستن در میان طوفان‌ها و ایستادگی بر سر هویت و استقلال ملی است. در کرانه‌های این خاک کهن، جنبش ملی‌شدن صنعت نفت تحت عنوان یکی از بیدارکننده‌ترین بزنگاه‌های شرق پدیدار شد و ملت ایران با اتکا به غرور و همبستگی خویش، دست تطاول استعمار بریتانیا را از شریان‌های اقتصادی کشور کوتاه کرد. این حرکت شجاعانه که به رهبری دولت قانونی زمان شکل گرفت، نویدبخش عصری تازه از خوداتکایی و عزت برای تمام ملل استعمارزده بود. ملت ایران با گام‌هایی استوار ثابت کرد که عصر انحصارطلبی بیگانگان به پایان رسیده و اداره ثروت‌های خدادادی حق مسلم مالکان واقعی این سرزمین است.

پاسخ جبهه استکبار به این اراده آزادی‌خواهانه، شکلی خشن و کینه‌توزانه به خود گرفت. قدرت‌های مدعی دمکراسی و حقوق بشر یعنی بریتانیا و ایالات متحده آمریکا، با دیدن به خطر افتادن منافع نامشروع خویش، طرحی شوم برای خاموش کردن صدای آزادی طراحی کردند. عملیات آژاکس در ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ به اجرا درآمد و طراحان غربی با گسیل داشتن دلارهای سیاه، اجیر کردن اراذل و شبکه خودفروخته، خیابان‌های تهران را به آشوب کشاندند. آنان با تجهیز نیروهای خودفروخته و حمله به خانه نخست‌وزیر ملی، ضربه‌ای سهمگین بر پیکر نوپای جموریت و حاکمیت قانون وارد آوردند و دیکتاتوری وابسته را بر سرنوشت مردم مسلط ساختند.

فاجعه کودتا زخمی عمیق در حافظه جمعی ایرانیان انداخت و ماهیت واقعی شعارهای زیبای غرب را برملا ساخت. واشنگتن و لندن با سرنگونی حکومت ملی، نشان دادند که برای حفظ شریان‌های نفتی و سلطه منطقه‌ای خویش، حاضرند هرگونه نهاد مردمی را قربانی کنند. بیش از دو دهه سلطه دیکتاتوری و تاراج دارایی‌های کشور، تاوان ثقیلی بود که مردم برای ایستادگی خویش پرداختند. اما این آتش زیر خاکستر، هیچ‌گاه خاموش نشد و ریشه‌های استقلال‌طلبی را در دل جامعه مستحکم‌تر ساخت.

پیروزی انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷ انفجار همان نور گمشده‌ای بود که سال‌ها در دل مردم می‌تپید و دست تمام سلطه‌گران را از قلمرو مقدس ایران کوتاه کرد. خروج کامل استکبار از مقدرات کشور، فصل تازه‌ای از خصومت‌های آشکار آمریکا و متحدانش را رقم زد. دشمنان که تاب تحمل یک ایران مستقل و مقتدر را نداشتند، انواع توطئه‌ها را از تحمیل جنگ هشت‌ساله تا ترور نخبگان علمی و تحریم‌های ظالمانه اقتصادی علیه این ملت به کار بستند. آنان با تجهیز ماشین جنگی خویش، تمام توان خود را برای منهدم ساختن زیرساخت‌های کشور به کار گرفتند تا شاید اراده فولادین جامعه را بشکنند.

جنگ تحمیلی هشت‌ساله جلوه‌ای درخشان از پایداری ملتی بود که در برابر جبهه جهانی حامیان تجاوز ایستادگی کرد. کشورهای غربی با ارائه پیشرفته‌ترین فناوری‌های نظامی، اطلاعات ماهواره‌ای و کمک‌های مالی هنگفت به متجاوز، تلاش کردند تا قلمرو مقدس ایران را تجزیه کنند. ایثار و فداکاری نسل‌های این مرز و بوم، تمام محاسبات نظامی جبهه استکبار را برهم زد و اجازه نداد حتی یک وجب از خاک پاک میهن در تصرف بیگانگان باقی بماند. این حماسه جاودان به جبهه سلطه ثابت کرد که قدرت معنوی و ملی ایرانیان از هر ابزار نظامی ویرانگری برتر است و ریشه‌های این استقلال‌طلبی عمیق‌تر از محاسبات آنان است.

پس از پایان جنگ، ابزارهای خصومت غربی‌ها تغییر ساختار داد و به سمت جنگ تمام‌عیار اقتصادی و نبرد نرم رسانه‌ای هدایت شد. تحریم‌های فلج‌کننده و ترور دانشمندان هسته‌ای، ابزارهای دیگری از این تروریسم سازمان‌یافته بودند. هدف قرار دادن سلامتی بیماران خاص با مسدود ساختن کانال‌های دارویی و فشار بر سفره معیشت مردم، در حقیقت نشان‌دهنده کینه‌ای عمیق از ایستادگی ملتی بود که حاضر نشد عزت خود را در برابر قلدران جهانی معامله کند. اعمال شدیدترین فشارهای معیشتی با هدف به زانو درآوردن جامعه، در حقیقت امتداد همان تفکری بود که ۷۳ سال پیش نقشه سقوط دولت ملی را در اتاق‌های فکر واشنگتن و لندن طراحی کرده بود.

دشمنان در تمامی این سال‌ها با راه‌اندازی شبکه عظیمی از رسانه‌های خائن و بنگاه‌های دروغ‌پراکنی، تلاش کردند تا امید و غرور ملی را در دل جوانان این مرز و بوم خاموش سازند. جنگ روانی گسترده با هدف وارونه‌سازی حقایق تاریخی و تطهیر چهره متجاوزان طراحی شد تا جانیان غربی را نجات‌دهنده جلوه دهند. پایداری آگاهانه جامعه و رشد چشمگیر در عرصه‌های علمی و فناوری بومی، این توطئه پیچیده را نیز با شکست مواجه کرد و بر هوشیاری ملت افزود. این بیداری ملی مانعی بزرگ در برابر جبهه استکبار ایجاد کرد و توانست تمامی نقشه‌های تخریبی آنان را خنثی سازد.

امتداد این مسیر تاریخی امروز در شکل تحرکات خبیثانه و تجاوز مستقیم به خاک پاک ایران آشکار شده است. جبهه غربی با کنار زدن تمامی نقاب‌های حقوق بشری و با پشتیبانی بی‌قید و شرط از جنایتکاران منطقه‌ای، امنیت و تمامیت ارضی کشور را هدف گرفته است. طراحان غربی تصوری باطل دارند که با ایجاد آتش جنگ، بمباران زیرساخت‌ها و تجاوز نظامی می‌توانند عظمت و اقتدار ملتی متکی بر خویش را متزلزل سازند و نفوذ راهبردی ایران را در منطقه مهار کنند. مواجهه امروز، همان نبرد تاریخی میان استقلال و استعمار است که از کودتای بیست و هشت مرداد آغاز شد و اینک در میدان دفاع از میهن به اوج خود رسیده است.

تاریخ اثبات کرده است که ملت‌های اصیل در برابر فشارهای بیرونی، انسجام و صلابت بیشتری پیدا می‌کنند. مردم ایران با تکیه بر توان بومی، پیشرفت‌های شگرف دفاعی و همت نیروهای دلاور خویش، نشان داده‌اند که هیچ تجاوزی بدون پاسخ پشیمان‌کننده نخواهد ماند و مرزهای عزت این دیار با خون و غیرت پاسداری می‌شود. پاسخ‌های قاطع نیروهای مسلح در برابر تعدی‌های اخیر، جلوه‌ای از همین اراده خلل‌ناپذیر است که به دشمنان یادآوری می‌کند دوران بزن‌ودررو و مداخله یک‌جانبه به پایان رسیده است.

سلسله‌جنایات غرب از کودتای ۱۳۳۲ تا حمله به هواپیمای مسافربری، ترور فرماندهان ملی و جنگ‌افروزی‌های اخیر، دفترچه‌ای ضخیم از خصومت علیه حقوق بشر واقعی است. این تجربه گران‌بها به نسلهای جدید آموخته است که اعتماد به وعده‌های قدرت‌های سلطه‌گر، سرابی بیش نیست و تنها راه پایداری، قوی‌تر شدن در تمامی عرصه‌های علمی، اقتصادی و دفاعی است. هوشیاری ملی در برابر جنگ روانی و رسانه‌ای دشمن، سلاح کارآمد دیگری است که تمام محاسبات اتاق‌های جنگ غربی را به چالش کشیده و اقتدار کشور را بیمه کرده است.

استقلال‌طلبی و ایستادگی بر سر هویت بومی، میراث گرانبهایی است که از خون شهدای گلگون‌کفن این سرزمین به یادگار مانده است. ملتی که توانسته از میان آتش کودتاها، جنگ‌های تحمیلی و محاصره‌های اقتصادی سربرآورد، در برابر دست‌اندازی‌های اخیر نیز پرچم عزت خویش را برافراشته نگه خواهد داشت. دستاوردهای شگرف جوانان در عرصه‌های هوافضا، هسته‌ای و فناوری‌های پیشرفته نظامی، پاسخ دندان‌شکنی به کینه‌توزی تاریخی کسانی است که چشم دیدن ایران سرافراز را ندارند و پیوسته در پی ضربه زدن به اراده ملی هستند.

پایان این رویارویی تاریخی را اراده و مقاومت ملتی رقم خواهد زد که آموزگار عزت در منطقه است. خط ممتد جنایات غرب از بیست و هشت مرداد تا تجاوز‌های امروز، تنها بر همبستگی ملی افزوده و عزم ایران را برای فتح قله‌های اقتدار و صیانت از تمامیت ارضی راسخ‌تر ساخته است. جبهه استکبار باید بداند که آتش جنگ امروز، همانند ققنوس، روح استقلال‌طلبی و همبستگی ایرانیان را زنده نگه می‌دارد و راه فردا را با اتکا به ظرفیت‌های عظیم داخلی روشن می‌سازد.