نخل می‌میرد؟ نه! ریشه جان می‌گیرد

جنوب ایران این روزها در خط مقدم رویارویی با تازه‌ترین تجاوز نظامی آمریکا قرار گرفته است. از بندرعباس تا خرمشهر، از جزایر استراتژیک تنب و ابوموسی تا سواحل مکران، آسمان شب‌ها با نور انفجارها روشن می‌شود و زمین با لرزش بمب‌ها به تپش می‌افتد. شب‌هایی که روزگاری فقط با نور مهتاب و ستارگان خلیج همیشه فارس آرام می‌گرفتند، این روزها با زوزه جنگنده‌ها و هشدار آژیرهای قرمز، رنگ دیگری به خود گرفته‌اند. اما در دل این آتش، چیزی می‌جوشد که دشمن از درک آن عاجز است: اراده‌ای که با ایمان زنده است.

بیمارستان تخصصی کودکان اهواز، این پناهگاه معصومان، در میان این حملات هدف قرار گرفت. دیوارهایی که روزگاری با خنده کودکان گرم بود، با ترکش‌های دشمن ترک برداشت. تخت‌هایی که قرار بود شفا بدهند، لرزیدند. و مادرانی که کنار بستر فرزندانشان بی‌خوابی می‌کشیدند، ناگهان خود را در میان آتش و دود دیدند. این ضربه‌ای بر پیکر وجدان بشری بود. جنایتی که هیچ عذری آن را توجیه نمی‌کند و هیچ فراموشی، آن را از حافظه تاریخی این ملت نخواهد زدود.

مردم بی‌گناه در میان آوار جان باختند تا بار دیگر چهره حقیقی استکبار جهانی را به دنیا نشان دهند. امپریالیسم جز ویرانی کودکان، دستاوردی ندارد. آماری که وزارت بهداشت ایران منتشر کرده، تصویر زخم‌هایی است که بر پیکر این ملت نشانده شده. اما هر قطره خونی که بر این خاک می‌ریزد، نهالی از آزادی را آبیاری می‌کند و هر شهیدی که از این ملت گرفته می‌شود، ده‌ها اراده تازه را به میدان می‌فرستد.

دشمن نادان، در محاسبه خود خطایی بزرگ مرتکب شده است. او گمان می‌کند با سوزاندن نخل‌های جنوب، می‌تواند ریشه‌ای را بخشکاند که در عمق تاریخ چندهزارساله این سرزمین دوانده است. او خیال می‌کند که با بمباران سواحل، می‌تواند اراده مردمانی را بشکند که از دل کویر و کوه و دشت، تمدنی بزرگ آفریده‌اند. اما برای مردمانی که شعر فردوسی را با خون خود آمیخته‌اند و حماسه کربلا را در رگ‌هایشان جاری دارند، آتش، آغاز فصلی تازه است.

غافل از اینکه ایران، با تمام پهناوری خود، از کوه‌های سرد شمال تا کویرهای داغ مرکز، از غرب تاریخ‌خیز تا شرق خون‌دل، امروز یکپارچه‌تر از همیشه پشت سر جنوب ایستاده است. مردمان تبریز و مشهد و اصفهان و کرمانشاه، همانند مردم بندرعباس و اهواز، آماده هرگونه فداکاری برای حفظ عزت و استقلال این مرزوبوم هستند. خیابان‌های تهران، اصفهان، شیراز و مشهد، شب‌ها با فریادهای «الله اکبر» طنین‌انداز شده است. و این همان حقیقتی است که دشمن هرگز درک نمی‌کند: بمب می‌تواند ساختمان را ویران کند، اما نمی‌تواند اراده یک ملت یکپارچه را در هم بشکند.

و پاسخ، دیری نپایید. در عملیاتی غرورآفرین، موشک‌های بالستیک و پهپادهای انتحاری سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و ارتش ایران، پایگاه‌های متجاوز آمریکایی را در بحرین، کویت، اردن و عراق، در هم کوبیدند. مراکز فرماندهی، انبارهای مهمات و سوخت، سامانه‌های پدافندی و شناورهای نظامی، یکی پس از دیگری در شعله‌های آتش فرو رفتند. تصاویر ماهوارهای منتشر شده، نشان از دقت کوبنده این حملات و خسارت‌های سنگین وارد بر دشمن دارد. پهپاد پیشرفته امکیو-۹ آمریکایی که با تکبر بر فراز آسمان ایران به پرواز درآمده بود، با آتش پدافند هوایی ایران، در آسمان خلیج فارس سرنگون شد تا این پیام را به گوش جهانیان برساند که آسمان این سرزمین، برای متجاوزان، آسمانی امن نخواهد بود.

این تنها بخشی از حماسه پاسخ بود. در روزهای پس از آن، شهرک‌های نظامی آمریکا در اردن و پایگاه‌های سوخت‌رسان در بحرین، یکی پس از دیگری هدف حملات دقیق ایران قرار گرفتند. تردید دشمن برای پاسخ، و عقب‌نشینی تاکتیکی برخی از کشتی‌های جنگی آمریکا از خلیج فارس، نشانه‌هایی بود که ثابت کرد موازنه قدرت در منطقه، دیگر یکجانبه به سود زورگویان نیست و هر متجاوزی باید بهای اشتباه محاسباتی خود را بپردازد.

تنگه هرمز، این شریان حیاتی اقتصاد که روزانه حدود بیست درصد از نفت جهان از آن عبور می‌کند، امروز به نماد عزم ملی تبدیل شده است. ایران اعلام کرده که تا پایان تجاوز و خروج کامل نیروهای آمریکایی از منطقه، این تنگه به روی متجاوزان بسته خواهد ماند. این تصمیم قاطع، که با پشتوانه اراده ملی و قدرت نظامی جوانان این مرزوبوم اتخاذ شده، پیامی روشن برای تمام قدرت‌های زورگو دارد: ایران سرفراز، در برابر هر تهدیدی، با قدرت تمام می‌ایستد و تا واپسین قطره خون، از عزت، استقلال و تمامیت ارضی خود دفاع خواهد کرد.

اینجا جنوب ایران است. سرزمینی که تاریخش با خون دلیرانش آمیخته شده. از دلاوری‌های رئیسعلی دلواری در برابر استعمار انگلیس تا رشادت‌های رزمندگان هشت سال دفاع مقدس در خرمشهر و آبادان، و اکنون مقاومت شب‌های اخیر در برابر جدیدترین تهاجم استکبار. این خطه، همواره مهد شجاعت و غیرت بوده است. نخل‌هایش با وجود ترکش‌ها، سر بر آسمان دارند و دریای همیشه فارسش با امواج خروشان، نغمه پایداری می‌سراید. ماهی‌گیرانی که با قایق‌های کوچکشان به دل طوفان می‌زنند و زنان جنوبی که با چادرهای رنگین خود، طراوتی مضاعف به این خاک بخشیده‌اند، همگی امروز سربازان بی‌ادعای این جبهه عظیم هستند. آنها خوب می‌دانند که این خاک با عشق مردمانش محافظت می‌شود و هر قطره خونی که بر این زمین می‌ریزد، نهالی از آزادی را آبیاری می‌کند.

مقاومت جنوب و یکپارچگی تمام ایران در پشت سر آن، حماسه‌ای است که در تاریخ این سرزمین ماندگار خواهد شد. نخل‌های سوخته، بهار آینده، سبزتر از همیشه سر بر خواهند آورد؛ چرا که ریشه‌هایشان در دل ایران متحد، با خون شهدا و عشق آزادگان، آبیاری شده است. این حقیقتی است که در تمام پهنه ایران، از آن سوی ارس تا کرانه‌های نیلگون خلیج فارس، جاری است. هر ایرانی امروز می‌داند که آنچه در جنوب می‌گذرد، دفاع از هویت، تاریخ و آینده تمام این سرزمین است. و این بزرگترین حقیقتی است که دشمن هرگز نمی‌تواند از تاریخ این مرزوبوم پاک کند. ایران می‌ماند، ایران می‌ایستد و ایران، پیروز خواهد شد.