آن سوی آتش، زنی ایستاده است

1405-04-05 12:05:07
بازدید: 236
کد خبر: 000499029
0 زمان مطالعه: 1 دقیقه
آن سوی آتش، زنی ایستاده است

دکتر مهدی کریمی تفرشی، صاحب امتیاز و مدیر مسئول پایگاه خبری نگاه ایرانیان نیوز نوشت: غروب کربلا با نام یک زن پیوند خورده است. زینب (سلام الله علیها) در میان خیمه‌های سوخته، کودکان هراسان و پیکرهای بر خاک‌مانده، قامت خود را خم نکرد و بار تاریخ را بر دوش گرفت.

در حافظه مسلمانان، عاشورا با ظهر خونینش شناخته می‌شود. با میدان نبرد، با فریادها و با شهادت‌ها. سرنوشت ملت‌ها از جایی آغاز می‌شود که گرد و غبار فرو می‌نشیند، آتش خاموش می‌شود و بازماندگان ناگزیرند تصمیم بگیرند چگونه با ویرانی روبه‌رو شوند.

غروب عاشورا همان بزنگاه تاریخی‌ست.

کاروان حسین (علیه‌السلام) در ظاهر شکست خورده بود. خیمه‌ها سوخته بودند. مردان بر خاک افتاده بودند. کودکان از هراس به یکدیگر پناه می‌بردند. اگر کسی تنها به ظاهر ماجرا می‌نگریست، گمان می‌برد همه چیز به پایان رسیده است. اما درست در همان نقطه که بسیاری پایان را می‌دیدند، تاریخ فصلی تازه را آغاز کرد. قهرمان حماسه غروب عاشورا زنی بود که باید میان اندوه شخصی و مسئولیت تاریخی یکی را برمی‌گزید.

بزرگی حضرت زینب (علیهاالسلام) فراتر از صبر اوست. واژه صبر را آن‌قدر تکرار کرده‌ایم که گاه معنای حقیقی آن از یاد رفته است. صبر زینب، نشستن در کنار مصیبت و اشک ریختن نبود. صبر او توان برخاستن از دل مصیبت بود. ایشان در شرایطی ایستاد که هر انسان دیگری حق داشت فروبپاشد.

برای فهم جایگاه زینب (سلام الله علیها)، باید از زاویه دیگری نیز به ماجرا نگاه کرد.

کربلا میدان روایت نیز بود. هر حادثه بزرگی دو بار رخ می‌دهد: یک بار در صحنه واقعیت و بار دیگر در حافظه مردم. بسیاری از رخدادهای بزرگ تاریخ در همان مرحله نخست متوقف مانده‌اند. اتفاق افتاده‌اند، خون‌ها ریخته شده، قهرمانان جان داده‌اند، اما چون حافظه‌ای برای نگهداری آن‌ها شکل نگرفته، به تدریج در لابه‌لای قرن‌ها محو شده‌اند.

بقای یک حادثه، علاوه بر عظمت، به کسانی وابسته است که اجازه نمی‌دهند آن حادثه فراموش شود.

رسالت زینب (علیهاالسلام) چیزی فراتر از روایت چند خطبه تاریخی بود. او حافظ حافظه عاشورا شد. در روزگاری که قدرت سیاسی می‌کوشید حقیقت را آن‌گونه که خود می‌خواهد بازنویسی کند، زینب (سلام الله علیها) نگذاشت خون بر خاک بماند و معنا از میان برود. او نگذاشت حادثه‌ای به بزرگی عاشورا در میان غوغای تبلیغات و قدرت گم شود.

به همین دلیل است که هر چه از عاشورا دورتر شده‌ایم، نقش زینب (علیهاالسلام) پررنگ‌تر شده است. زیرا با گذر زمان، اهمیت شمشیرها کمتر و اهمیت روایت‌ها بیشتر آشکار می‌شود. نبرد عاشورا یک روز طول کشید، اما حفاظت از پیام عاشورا قرن‌ها ادامه یافته است.

اگر با دقت به تاریخ ایران نگاه کنیم، خواهیم دید که بسیاری از نقاط عطف این سرزمین نیز به واسطه حافظه جمعی ماندگار شده‌اند. آنچه یک ملت را به هم پیوند می‌دهد، مجموعه‌ای از خاطرات، روایت‌ها، رنج‌ها، افتخارها و تجربه‌های مشترک است.

هرگاه این حافظه آسیب ببیند، انسجام جامعه نیز آسیب می‌بیند.

یکی از واقعیت‌های تاریخ ایران همین است که بسیاری از دوره‌های دشوار این سرزمین، پیش از میدان سیاست، در خانه‌ها حفظ شده‌اند. تاریخ معمولاً نام فرماندهان، سیاستمداران و تصمیم‌گیران را ثبت می‌کند. اما دوام یک ملت فقط محصول تصمیم‌های بزرگ نیست. ملت‌ها زمانی باقی می‌مانند که در هزاران خانه، کسی چراغ زندگی را روشن نگه دارد.

در سال‌های دفاع مقدس، آنچه در خط مقدم رخ می‌داد بخشی از واقعیت بود. بخش دیگر در شهرها و خانه‌ها جریان داشت. مادرانی که هر زنگ در را با اضطراب می‌شنیدند. همسرانی که میان نگرانی و امید زندگی را اداره می‌کردند. دخترانی که ناگهان بزرگ‌تر از سن خود می‌شدند و پسرانی که زودتر از موعد طعم مسئولیت را می‌چشیدند. مقاومت یک کشور در خانه‌هایی شکل می‌گیرد که اجازه نمی‌دهند زندگی متوقف شود.

این مهم را می‌توان در چهره مادران شهدا دید. در همسرانی که بار یک خانواده را بر دوش کشیدند. در زنانی که در روزهای سخت، ستون خانه و امید فرزندان شدند. در پرستارانی که میان بحران‌ها آرامش را به بیماران هدیه کردند و در معلمانی که نگذاشتند اضطراب زمانه آینده کودکان را ببلعد.

در نگاه نخست این نقش‌ها شاید کوچک به نظر برسند. اما حقیقت آن است که سرنوشت ملت‌ها اغلب بر شانه همین نقش‌های ظاهراً کوچک استوار می‌شود. تاریخ از جنگ‌ها بسیار نوشته است، اما کمتر از کسانی نوشته که پس از پایان جنگ، زندگی را از نو ساختند. کمتر از کسانی نوشته که اجازه ندادند یأس به فرهنگ عمومی جامعه تبدیل شود.

زینب (سلام الله علیها) نماد همین بخش کمتر دیده‌شده تاریخ است.

او فرمانده سپاه نبود. در میدان نبرد نجنگید. اما کاری کرد که بدون آن، همه فداکاری‌های عاشورا در معرض فراموشی قرار می‌گرفت. او از حقیقت پاسداری کرد. با آگاهی، با شجاعت و مسئولیت‌پذیری.

در روزگار ما نیز تهدیدها همیشه با چهره جنگ ظاهر نمی‌شوند. گاهی فرسایش امید، خطرناک‌تر از حمله دشمن است. گاهی عادت به بدبینی، جامعه را بیش از هر بحران دیگری خسته می‌کند. گاهی انبوه خبرهای ناامیدکننده، آرام‌آرام توان حرکت را از یک ملت می‌گیرد.

در ایران امروز جامعه بیش از هر چیز به کسانی نیاز دارد که بتوانند رشته پیوستگی را حفظ کنند. کسانی که میان اضطراب و آرامش، میان آشفتگی و تعادل، میان ناامیدی و امید، نقش پل را ایفا کنند.

نام زینب (علیهاالسلام) در فرهنگ ایرانی اسلامی یادآور ظرفیتی است که این سرزمین بارها به آن نیاز پیدا کرده است. ظرفیت حفظ انسجام در روزهای دشوار، ظرفیت مراقبت از حقیقت در زمانه آشفتگی و ظرفیت ادامه دادن هنگامی که بسیاری گمان می‌کنند همه چیز به پایان رسیده است.

هر نسلی کربلای خود را دارد. به معنای مواجهه با آزمون‌های بزرگ. هر نسل لحظه‌هایی را تجربه می‌کند که در آن، ترس و امید رو در روی یکدیگر قرار می‌گیرند. در این لحظات، آنچه آینده را رقم می‌زند، کیفیت واکنش انسان‌ها به آن مشکلات است.

غروب کربلا روایت تولد مسئولیتی بزرگ‌تر است. در آن غروب، آتش خیمه‌ها آسمان را روشن کرده بود، اما در سوی دیگر شعله‌ها، زنی ایستاده بود که نمی‌گذاشت حقیقت بسوزد.

راز ماندگاری زینب (سلام الله علیها) در همین نکته نهفته است. آن حضرت به ما آموخت عظمت واقعی از فردای حادثه آغاز می‌شود. از لحظه‌ای که باید میان تسلیم شدن و ادامه دادن، یکی را انتخاب کرد.

و تاریخ گواهی می‌دهد که در یکی از تلخ‌ترین غروب‌های جهان، زنی این انتخاب را به زیباترین شکل ممکن انجام داد.

نظر شما
    هیچ دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است!
تصاویر
صنایع غذایی گلها ایونا تی‌وی
محصولات غذایی هوفر
ستاره غرب آسیا
مرکز فرهنگی منتظر المهدی
بانک ملی
بازگشت به بالا
© کلیه حقوق این وب سایت برای پایگاه خبری نگاه ایرانیان نیوز محفوظ است.
website designed by InTen DigitalMarketing Agency , developed by InTen