و زمین نیز با ما جنگید...!

1405-08-23 09:20:40

بازدید: 101

کد خبر: 000558019

0 زمان مطالعه: 1 دقیقه

آن شب، زمین باردار بود؛ گویی به دنبال مکانی برای زایمان می‌گشت. کودکِ فرهادکُشِ زلزله در بطن زمین بی‌تابی می‌کرد؛ زمان و مکانی را برای تولد جست‌وجو می‌کرد. یک‌بار بر پیکر مادرِ زمین لگد زد و بار دیگر، در بیست ثانیه، صدها نفر را به پای میلاد خویش قربانی کرد تا خراب‌آبادِ سرپل‌ذهاب و ازگله را بار دیگر بر خاک سیاه بنشاند.

نوزاد زلزله پای بر گلوی مردمی نهاده بود که چله‌نشینان صبور و سربه‌زیرِ سال‌های تلخ و ابریِ رنج و مرارت، آوارگی و دربه‌دری بودند؛ مردمی که پیش‌تر چهل وادیِ آوارگی و هجران را از سر گذرانده بودند.

زلزله کرمانشاه مشکوک بود؟ | پاسخ یک زلزله شناس به شایعات - همشهری آنلاین

آن شب، تمام آرزوها و امیدها زیر تَل‌هایی از خاک و سنگ و آهن به یغما رفت و باز هم نخلِ تلخ و ساکت می‌گریست و نظاره‌گر دردی دیگر از دردهای این قوم بود.

این قوم، حکایت بغض آسمان را پیش‌تر از دهان میگ‌ها و میراژهای ارتش بعث عراق در جنگ هشت‌ساله شنیده، دیده و با تمام وجود تجربه کرده بود. از آسمان، خمسه‌خمسه و خمپاره چون نقل و نبات بر سرشان باریده و جوانانشان را به حجله خون فرستاده بود.

اما آن شب، این‌بار زمین دهان گشوده بود تا فولادِ محله فولادی را آب کند و مُهر بطلان بر مهرِ دل‌های مهربانِ ساکنان مسکن مهر بزند.

آمار خسارت‌های زلزله کرمانشاه به ۸۳ هزار واحد رسید

آن شب، آوار بود و سنگینی سنگ و آهن بر سینه‌ها؛ آرواره‌های زمین گشوده شده بود تا قربانیان خویش را به کام فرو ببلعد و رحم زمین بار دیگر از پیکر عزیزانمان پُر شود.

فردای آن روز، چون جغد بر ویرانه‌های شهر، بر دشت ذهاب، قلخانچک، قلعه‌شاهین، ازگله و دیره مویه کردیم. گیس بریدیم و دل بریدیم و تا به امروز نیز این داغ هجران التیام نیافته است.

نُه سال گذشت...

اما اگر سی سال آزگار نیز بگذرد، من همچنان زخمی‌ام؛ روح و جسمم خسته از رنج دوران است.

زخم فراق بماند؛ زخم کوچ را نیز بر آن بیفزایید.

این شهر دیگر آن شهر پنجاه سال پیش نیست. به‌ندرت کسی را می‌شناسی که بتواند خاطرات چهل سال پیش را برایت بازگو کند. اندک مانده‌اند آنان که زمزمه‌های یدالله، صدای ضربِ خیری، اذان عمو کریم، ذکر دراویش اهل حق و حلقه صوفیان مسجد اهل قادری را به یاد بیاورند.

دیگر کمتر کسی می‌تواند نام جوانان رعنایی را به خاطر آورد که ردیف‌به‌ردیف بر نرده‌های پل وسط شهر می‌نشستند؛ جوانانی که روزگاری شور زندگی در نگاهشان موج می‌زد و امروز بسیاری از آنان تنها در خاطره‌ها مانده‌اند.

و اما امروز...

دل‌هایمان همچون برجی شکسته است که بر گسل یأس، نومیدی و دلمردگی بنا شده؛ برجی که نمی‌دانیم چه روزی فرو خواهد ریخت...

نمی‌دانم...

و اما...

هنوز هم مهر ماندگار و حماسه حضور هم‌وطنانمان را در کنار خود فراموش نکرده‌ایم. آن مهربانی‌ها بر جان و خاطرمان نقش بسته است؛ دست‌هایی که به یاری‌مان شتافتند، دل‌هایی که برایمان تپیدند و انسان‌هایی که در روزهای سخت، تنهای‌مان نگذاشتند.

از مسئولانی که بی‌ادعا کنارمان بودند، ماندند و هنوز هم هستند، قدردانی می‌کنیم؛ هرچند برخی نامهربانی‌ها و کج‌رفتاری‌ها را نیز در بایگانی ذهن خویش نگاه داشته‌ایم.

نه می‌توان آن همه مهربانی را از یاد برد و نه می‌توان بر زخم‌هایی که هنوز التیام نیافته‌اند، چشم بست.

و سرانجام، این نوشته را با سطرهایی از شعر استاد سیدعلی صالحی به پایان می‌برم؛ سطرهایی که گویی روایت حال این روزهای ماست:

«حال همه ما خوب است...

اما تو باور مکن...

اما تو باور مکن...»

گرامی باد یاد و خاطره تمامی جان‌باختگان زلزله مهیب ۲۱ آبان‌ماه ۱۳۹۶ در سرپل‌ذهاب و ازگله استان کرمانشاه.

نُه سال گذشت؛ اما زمین هنوز در حافظه ما می‌لرزد...

خبرنگار : عاروان

برچسب ها