کارنامه سیاه غرب در ژاپن

تاریخ معاصر همواره گواه روشنی بر ماهیت سلطه‌جویانه، انحصارطلبانه و استکباری تمدن مدعی غرب بوده است. تاریک‌ترین زمان این صحنه‌آرایی شوم و خودخواهانه را باید در اوت سال ۱۹۴۵ میلادی به نظاره نشست، یعنی زمانی که ایالات متحده آمریکا با قساوتی بی‌بدیل و فارغ از هرگونه موازین اخلاقی، شهرهای هیروشیما و ناگازاکی را هدف هولناک‌ترین فاجعه بشرساخته قرار داد. این اقدام شنیع که با فرو افتادن بمب‌های اتمی بر سر صدها هزار انسان بی‌دفاع همراه بود، پیامی پر از ارعاب از سوی ساختار حاکمیتی واشنگتن به تمام جهانیان به شمار می‌رفت. آمریکا با اتکا به این ابزار مرگبار، دکترین نوین ارعاب بین‌المللی را پایه‌گذاری کرد تا نظام جهانی نوپای پس از جنگ جهانی دوم را تحت سیطره اراده انحصارطلبانه خویش درآورد. نگاهی دقیق و شکافنده به این رخداد تلخ تاریخی نشان می‌دهد که ادعای رسمی واشنگتن مبنی بر ضرورت شتاب‌بخشی به پایان جنگ و کاهش تلفات نظامیان، صرفاً سرپوشی تبلیغاتی بر امیال سلطه‌طلبانه بود؛ چرا که مدارک و اسناد غیرقابل‌انکار تاریخی اثبات می‌کنند که امپراتوری ژاپن در آن برهه زمانی دچار فروپاشی ساختاری شده و در آستانه تسلیم کامل قرار داشت و هیچ نیاز نظامی متقنی برای ایجاد هولوکاست واقعی اتمی وجود نداشت. این کشتار دسته‌جمعی و محو ناگهانی زندگی صدها هزار غیرنظامی، سنگ‌بنای نظمی شد که بر پایه زورگویی، تجاوز، یکجانبه‌گرایی و مصونیت دائمی جنایتکاران غربی از مجازات بنا گشته است.

امتداد این تفکر ضدبشری و ساختاریافته را می‌توان در سراسر جغرافیای سیاسی جهان و طی دهه‌های متمادی پس از جنگ جهانی دوم به روشنی ردیابی و تحلیل کرد. پرونده تاریک امپریالیسم غربی پس از فاجعه اتمی ژاپن، با حملات ویرانگر به شبه‌جزیره کره، تجاوز مستمر به خاک ویتنام، مداخله‌های خونین در آمریکای لاتین و کشاندن جنگ به قلب خاورمیانه، از جمله فلوجه، بغداد و افغانستان، همواره انباشته از خون بی‌گناهان گشته است. هیئت حاکمه آمریکا همواره با اتخاذ سیاست‌های انحصارطلبانه و بهره‌گیری ابزاری از مفاهیم والایی چون حقوق بشر، آزادی و دموکراسی، ماشین سرکوب و مداخله نظامی خود را در سراسر جهان توجیه کرده و کشورهای مستقل و آزاده را هدف بدترین تحریم‌های فلج‌کننده و تهاجم‌های مستقیم یا نیابتی قرار داده است. در این میان، رژیم غاصب صهیونیستی تحت عنوان دست‌پرورده، بازوی عملیاتی و پیاده‌نظام این نظام استکباری در منطقه غرب آسیا، دقیقاً همان الگو، منطق و دکترین رعب‌آفرینی را در سطحی منطقه‌ای بازآفرینی کرده است. ائتلاف شوم، ساختاری و راهبردی میان واشنگتن و تل‌آویو طی چندین دهه گذشته، یک انحصار قدرت غارتگرانه و قانون‌گریز را شکل داده که در آن، تجاوز به حقوق ملت‌های آزاده، ترور دانشمندان، تخریب زیرساخت‌های ملی و نقض تمام معاهدات بین‌المللی به یک رویه متداول و نهادینه‌شده بدل شده است. جنایات بی‌پایان این رژیم غاصب در سرزمین‌های اشغالی فلسطین، کشتار بی‌رحمانه زنان و کودکان در غزه و لبنان، و ویران‌سازی زیرساخت‌های حیاتی کشورهای منطقه، همگی ناشی از پشتیبانی بی‌قیدوشرط مالی، تسلیحاتی، سیاسی و دیپلماتیک آمریکا از این غده سرطانی است.

سلوک ظالمانه و قانون‌شکنانه این دو قدرت تجاوزکار در نهایت مجرای کینه‌توزانه خود را به سوی جمهوری اسلامی ایران گشود و ابعاد تازه‌ای از وقاحت و رذالت بین‌المللی را به نمایش گذاشت. ائتلاف آمریکایی-صهیونیستی با طراحی سناریوهای تکراری، فضاسازی‌های سنگین رسانه‌ای و ادعاهای کاملاً واهی مبنی بر تلاش ایران برای دستیابی به سلاح هسته‌ای، سخت‌ترین تحریم‌های ظالمانه و غیرانسانی را بر ملت ایران تحمیل ساختند. این بهانه‌جویی‌های مضحک و افتراهای سازمان‌یافته در حالی صورت می‌پذیرد که تمام گزارش‌های رسمی و پادمانی آژانس بین‌المللی انرژی اتمی و حتی ارزیابی‌های نهادهای اطلاعاتی خود غرب، بر صلح‌آمیز بودن مطلق برنامه‌های هسته‌ای ایران و فتواهای صریح، روشن و فقهی رهبر شهید مبنی بر حرمت شرعی تولید، نگهداری و به‌کارگیری هرگونه سلاح کشتار جمعی صحه گذارده‌اند.

با این حال، همان دولتی که تنها دارنده کارنامه سیاه و ننگین بهره‌گیری از بمب اتم علیه بشریت در تاریخ است، به همراه رژیمی که انبارهای خود را از صدها کلاهک هسته‌ای غیرقانونی و خارج از نظارت آژانس انباشته ساخته، در کمال وقاحت مدعی امنیت جهانی گشته و ایران فاقد تسلیحات اتمی را هدف هجوم و تهاجم مستقیم نظامی قرار دادند. جنگ تجاوزکارانه‌ای که در ماه مبارک رمضان علیه جغرافیای مقدس، پهناور و باصلابت ایران اسلامی آغاز شد، تجلی اوج پستی، کینه‌توزی و بن‌بست راهبردی این ائتلاف شوم در برابر منطق مقاومت بود.

تهاجم نظامی مذکور بر مبنای منطقی کاملاً دغل‌کارانه و محاسباتی به غایت اشتباه شکل گرفت که هدف اصلی و پنهان آن دست‌اندازی بر استقلال سیاسی، اقتدار منطقه‌ای و توانمندی‌های بومی فناوری ملت ایران بود. بدخواهان و مستکبران بین‌المللی تصور می‌کردند با تهاجم، تحمیل ضربات نظامی غافلگیرانه و استفاده از پیشرفته‌ترین ابزارهای تسلیحاتی می‌توانند اراده فولادین ملت بزرگ ایران را در هم بشکنند، ساختار مدیریتی کشور را دچار اختلال سازند و جبهه یکپارچه مقاومت در منطقه را به زانو درآورند. اما آنچه در میدان عملیاتی و عرصه واقعی رخ داد، بازخوانی دوباره حماسه‌آفرینی، مقاومت شجاعانه، انسجام همه‌جانبه و تبلور ایمان عمیق ملی در برابر متجاوزان بود. ملت سرافراز ایران با تکیه بر آرمان‌های متعالی خود، ظرفیت‌های دفاعی بومی و هدایت‌های حکیمانه امام شهید، خط بطلانی بر تمام محاسبات غرض‌ورزانه و خیالی استکبار جهانی کشید و به جهان اثبات کرد که بهانه‌جویی‌های هسته‌ای هرگز نمی‌تواند سدی در برابر پیشرفت، ایستادگی و عزت تاریخی این مرز و بوم ایجاد نماید. خط ممتد جنایت و سفاکی که از خاکستر هیروشیما و ناگازاکی در مرداد ۱۹۴۵ آغاز شده بود، در تجاوز اخیر به ایران اسلامی به صحنه‌ای دیگر برای رسوایی آشکار مدعیان دروغین امنیت و حقوق بشر تبدیل شد.

ساختار تحلیلی این تقارن تاریخی نشان می‌دهد که افول اخلاقی، سیاسی و کارکردی نظام امپریالیسم به مرحله‌ای غیرقابل بازگشت رسیده است. ابزارهایی که روزگاری برای ایجاد رعب و تحمیل اراده سلطه‌گران در هیروشیما به کار گرفته شد، امروز در برابر ملت‌های آگاه و مجهز به دانش و ایمان کارایی خود را از دست داده است. ائتلاف متجاوز آمریکا و رژیم صهیونیستی با تکرار رفتارهای مجرمانه خود در غرب آسیا، تنها انزوای اخلاقی خویش را در افکار عمومی جهان تعمیق بخشیدند و نقاب از چهره ساختارهای حقوقی و بین‌المللی دست‌نشانده برداشتند. ملت‌های منطقه و جهان اکنون به عینه می‌بینند که چگونه شعارهای ساختگی درباره ممنوعیت اشاعه سلاح‌های کشتار جمعی، تنها ابزاری برای خلع سلاح کشورهای مستقل و هموارسازی مسیر تجاوز برای صاحبان اصلی کوره‌های آدم‌سوزی و کلاهک‌های اتمی است. این دوگانگی آشکار در رفتار و گفتار، مشروعیت ادعایی قدرت‌های غربی را برای همیشه در افکار عمومی نخبگان و آحاد جوامع بشری نابود ساخته است.
رویکرد تهاجمی به ایران اسلامی، علاوه بر نمایان ساختن خوی تجاوزکارانه دشمنان، قدرتمندی و نفوذناپذیری الگوی حکمرانی مبتنی بر ایستادگی را به اثبات رساند. دشمنان تصور می‌کردند با ایجاد تقابل نظامی و اعمال فشارهای هم‌زمان، جامعه ایرانی را دچار دوقطبی و فروپاشی درونی خواهند ساخت، اما پاسخ قاطع، دلاورانه و متناسب نیروهای مسلح و همراهی یکپارچه آحاد مردم، خطای محاسباتی آنان را به صریح‌ترین شکل ممکن به رخشان کشید. این تجربه تاریخی بار دیگر ثابت کرد که تنها راه مواجهه با امپریالیسم تجاوزکار، تقویت روزافزون مؤلفه‌های قدرت ملی، اتکا به ظرفیت‌های درونی و عدم اعتماد به وعده‌های پوچ و ساختارهای فلج بین‌المللی است. تکیه بر توان بومی و توسعه هوشمندانه اقتدار دفاعی، تنها تضمین‌کننده امنیت، تمامیت ارضی و استقلال کشور در برابر ائتلاف‌های شوم و قانون‌شکن است.
سرانجام این رویدادهای تاریخی و مقایسه کارنامه سیاه غرب در ژاپن با رفتارهای تجاوزکارانه و ننگین اخیر آنان علیه ایران، پرده از افول اخلاقی و ساختاری نظام امپریالیسم برمی‌دارد. امروز بر همگان آشکار گشته است که واشنگتن و تل‌آویو با توسل به افترا، زورگویی، ترور و تجاوز مستقیم، صرفاً در پی حفظ سلطه غیرقانونی و متزلزل خود بر جهان هستند و در این راه از هیچ جنایت ضدبشری فروگذار نمی‌کنند. با این وجود، پایداری، بیداری، تدبیر و پاسخ قاطعانه ملت‌های آزاده، به ویژه امت سرافراز و مقاوم ایران، نشان داد که دوران ارعاب اتمی، عربده‌کشی نظامی و یکه‌تازی قدرت‌های غاصب به پایان رسیده است و تاریخ معاصر، به زودی شکست نهایی کانون‌های شرارت و پیروزی قطعی جبهه حق، آزادی و عدالت را به نظاره خواهد نشست.