ایران به روایت مهر

1405-07-10 11:30:06
بازدید: 129
کد خبر: 000538946
0 زمان مطالعه: 1 دقیقه
ایران به روایت مهر

دکتر مهدی کریمی تفرشی، صاحب امتیاز و مدیر مسئول پایگاه خبری نگاه ایرانیان نیوز (ایونا) نوشت: مهرگان، صدای ماندگار ملتی است که قرن‌ها از دل سختی، هجوم و دگرگونی عبور کرده و همچنان نام ایران را با فرهنگ، ایستادگی و زندگی پیوند زده است.

پاییز که به ایران می‌رسد، خاک بوی دیگری می‌گیرد. هوا آرام‌تر می‌شود، رنگ‌ها از سبزی فاصله می‌گیرند و زمین، حاصل ماه‌ها صبر را پیش چشم انسان می‌گذارد. در همین فصل است که نام مهرگان از ژرفای تاریخ بلند می‌شود. نامی که هزاران سال با ایرانیان آمده و در هر دوره، چیزی از روح این سرزمین را با خود حمل کرده است. مهرگان جشن حاصل و برکت بوده، اما معنای آن در گذر زمان بسیار بزرگ‌تر شده است. پشت این نام، تصویری از ایرانی ایستاده که همواره به زمین، زندگی، پیوند و امید وفادار مانده است. مردمانی که با آمدن فصل برداشت، دسترنج خود را به چشم می‌دیدند و در کنار آن، حضور یکدیگر را نیز قدر می‌دانستند. همین پیوند میان زمین و انسان، کار و امید، رنج و ثمر، مهرگان را به یکی از ایرانی‌ترین روایت‌های تاریخ ما تبدیل کرده است. روایت مردمی که خوب می‌دانند رسیدن، همیشه پس از صبر معنا پیدا می‌کند.

زمانی که به مهرگان می‌اندیشم، بیش از خود جشن، به مسیری فکر می‌کنم که این نام پیموده تا به ما رسیده است. چه بسیار شهرهایی که در طول تاریخ ایران ویران شدند و دوباره برخاستند. چه بسیار فرمانروایانی که آمدند و رفتند. چه بسیار سپاهیانی که از این سرزمین گذشتند و گمان کردند می‌توانند چیزی از هویت ایران را با خود ببرند. قرن‌ها گذشته و بسیاری از آن قدرت‌ها به سطرهایی در کتاب‌های تاریخ تبدیل شده‌اند، اما ایران همچنان نام خود را حمل می‌کند. زبانش مانده، شعرش مانده، آیین‌هایش مانده و حافظه مردمش هنوز زنده است. این ماندگاری را نمی‌شود تنها با مرز و حکومت توضیح داد. چیزی عمیق‌تر در کار بوده است. ایرانیان فرهنگ خود را در زندگی روزمره حفظ کرده‌اند. در نامی که بر فرزند گذاشته‌اند، در شعری که از بر خوانده‌اند، در غذایی که پخته‌اند، در جشنی که برپا کرده‌اند و در قصه‌ای که شب هنگام برای نسل بعد گفته‌اند. ایران از دل همین چیزهای ظاهراً کوچک عبور کرده و بزرگ مانده است.

مهرگان برای من یکی از روشن‌ترین نشانه‌های همین ماندگاری است. «مهر» در فرهنگ ایرانی واژه‌ای عمیق و ثقیل است. پشت آن، گرمای محبت، وفاداری، پیمان و پیوند قرار دارد. ایرانیان قرن‌ها این واژه را در زبان خود حفظ کرده‌اند و آن را از سطح احساس شخصی فراتر برده‌اند. مهر می‌تواند پیوند میان دو انسان باشد، می‌تواند دلبستگی به خانواده باشد و یا به اندازه یک سرزمین وسعت پیدا کند. همین‌جاست که مهرگان برای ایران امروز معنای تازه‌ای پیدا می‌کند. ملتی که سرزمین خود را دوست دارد، برای حفظ آن می‌ایستد. ملتی که به فرهنگ خود دل بسته، اجازه نمی‌دهد ریشه‌هایش زیر غبار حوادث فراموش شود. ملتی که به زندگی باور دارد، پس از هر زخم دوباره خانه می‌سازد، خیابان را روشن می‌کند، مدرسه را باز می‌کند و آینده را از نو تصور می‌کند. مهر در این معنا، نیرویی زنده است که به ایستادگی شکل می‌دهد.

سال گذشته برای ایرانیان سالی بود که این پیوند را با شدتی تازه یادآوری کرد. جنگ به زندگی مردم نزدیک شد و بسیاری از واژه‌هایی که پیش‌تر در کتاب‌ها و سخنرانی‌ها می‌شنیدیم، چهره‌ای واقعی پیدا کردند. دفاع، امنیت، وطن، مقاومت و تمامیت ارضی دیگر واژه‌هایی دور نبودند. خانواده‌ها شب‌هایی را با نگرانی گذراندند، آسمان بعضی شهرها رنگ جنگ گرفت و مدافعان جمهوری اسلامی ایران در برابر حملات آمریکا و رژیم صهیونیستی ایستادند. در همان روزها، معنای وطن برای بسیاری از ما دوباره روشن شد. وطن خانه‌ای بود که باید چراغش روشن می‌ماند. خیابانی بود که باید دوباره صدای زندگی در آن شنیده می‌شد. مادری بود که انتظار بازگشت فرزندش را می‌کشید. کودکی بود که حق داشت فردا دوباره به مدرسه برود. کارخانه‌ای بود که باید تولید می‌کرد و شهری بود که باید از زیر غبار حادثه دوباره سر بلند می‌کرد. ایران در همان روزهای سخت، چیزی از روح دیرپای خود را نشان داد. مردمی که زخم دیدند و ایستادند. نیروهایی که از کشور دفاع کردند. امدادگرانی که میان ویرانی دویدند. خانواده‌هایی که زندگی را نگه داشتند. این همان ایران است که مهرگان از قرن‌ها پیش درباره‌اش سخن می‌گوید. سرزمینی که رنج را می‌شناسد و باز هم به زندگی برمی‌گردد.

ایران همیشه میان لطافت و حماسه زندگی کرده است. همین سرزمین غزل ساخته و شاهنامه آفریده است. همین مردم از عشق گفته‌اند و هنگام خطر شمشیر به دست گرفته‌اند. همین فرهنگ گل و شمشیر، شعر و حماسه، مهر و مقاومت را در کنار یکدیگر پرورانده است. این دوگانگی، تناقض نیست. ریشه هر دو در یک چیز است: دلبستگی. انسانی که چیزی را دوست دارد، برای نگه داشتنش می‌ایستد. ایرانی نیز اگر به خاک، زبان، فرهنگ و مردمش دل بسته باشد، روز آرام را با مهر می‌گذراند و روز خطر را با مقاومت. مهرگان از همین منظر جشن ضعف و آسودگی نیست. جشن انسانی است که زمین را کاشته، برای رسیدن محصول صبر کرده و حالا نتیجه ایستادگی خود را می‌بیند. همین تصویر را می‌توان به تاریخ ایران تعمیم داد. این ملت بارها صبر کرده، بارها رنج دیده و بارها دوباره ثمر مقاومت خود را دیده است.

اگر تاریخ ایران را خوب نگاه کنیم، بخش بزرگی از حماسه این سرزمین بیرون از میدان‌های جنگ شکل گرفته است. حماسه در حفظ زبان فارسی رخ داده. در زنده ماندن شعر، در استمرار آیین‌ها، در بازسازی شهرها و در ایستادگی مردمی که با هر حادثه هویت خود را از نو تعریف نکرده‌اند. فرهنگ ایرانی توانسته از دل قرن‌ها عبور کند چون مردم آن را زندگی کرده‌اند. آیین وقتی زنده می‌ماند که در خانه جریان داشته باشد. زبان وقتی می‌ماند که با آن عشق ورزیده شود، اندیشه شکل بگیرد و نسل تازه با آن جهان را بفهمد. مهرگان نیز اگر امروز برای ما معنا دارد، به این دلیل است که چیزی از جان ایران را در خود نگه داشته. چیزی از همان میل عمیق به ماندن، ساختن و ادامه دادن.

ثبت مهرگان به نام ایران و تاجیکستان نیز یادآور گستره‌ای بزرگ‌تر از مرزهای امروز است. فرهنگی که زمانی در پهنه وسیعی نفس می‌کشید، هنوز در زبان و آیین مردمان مختلف رد خود را حفظ کرده است. این میراث برای ایران امروز سرمایه‌ای بزرگ است. نسلی که بداند پشت سرش چه تاریخ و فرهنگی ایستاده، آینده را با اعتماد بیشتری می‌سازد. ریشه قرار نیست انسان را در گذشته نگه دارد. ریشه، او را برای ایستادن در آینده آماده می‌کند. مهرگان دقیقاً از همین جنس است. یک آیین کهن که می‌تواند در روزگار امروز نیز حرفی روشن داشته باشد. حرفش ساده است. زندگی از دل کار، صبر و پیوند می‌گذرد. ملتی که این سه را حفظ کند، از دل سخت‌ترین فصل‌ها نیز عبور خواهد کرد.

برای من، مهرگان امسال بیش از هر سال دیگری رنگ ایران دارد. ایرانی که هنوز زخم‌های جنگ را بر تن دارد و در همان حال، زندگی در شهرها و روستاهایش جریان دارد. ایرانی که دشمن خواست آن را با ترس و فشار از پا درآورد و مردمانش باز هم راه خود را ادامه دادند. ایرانی که امروز بیش از همیشه به حافظه تاریخی خود نیاز دارد. حافظه‌ای که یادآوری می‌کند این سرزمین پیش از ما هم روزهای سخت دیده و از آنها عبور کرده است. این یادآوری قرار نیست ما را به گذشته ببرد. بناست ستون فقرات امروزمان باشد.

مهرگان را می‌توان از همین زاویه خواند. جشن ملتی که هنوز به زندگی وفادار است. ملتی که می‌داند فصل سخت، پایان راه نیست و پس از صبر، زمان برداشت می‌رسد. ایران بارها همین مسیر را پیموده است. زخمی شده، ایستاده، دوباره ساخته و پیش رفته است.

ایران، سرزمینی است که ریشه‌هایش عمیق‌تر از طوفان‌هاست. سرزمینی که قرن‌ها از دل جنگ، هجوم و دگرگونی گذشته و هنوز زبانش زنده، فرهنگش جاری و اراده‌اش برای زندگی پابرجاست. مهرگان یادآور همین ایران است. ایرانی که مهر را می‌شناسد، مقاومت را زندگی کرده و همچنان با امید به فردا نگاه می‌کند.

برچسب ها
نظر شما
    هیچ دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است!
تصاویر
صنایع غذایی گلها ایونا تی‌وی
محصولات غذایی هوفر
ستاره غرب آسیا
مرکز فرهنگی منتظر المهدی
بانک ملی
بازگشت به بالا
© کلیه حقوق این وب سایت برای پایگاه خبری نگاه ایرانیان نیوز محفوظ است.
website designed by InTen DigitalMarketing Agency , developed by InTen