نقد و بررسی " آنجا همان ساعت "

1404-11-03 15:03:05
بازدید: 1062
کد خبر: 000191926
2 زمان مطالعه: 1 دقیقه
نقد و بررسی " آنجا همان ساعت "

بازیگری در این فیلم واقعاً نقطه قوت است. پرویز پرستویی، به عنوان یکی از برجسته‌ترین بازیگران سینمای ایران، بار سنگینی از فیلم را به دوش می‌کشد. او در نقش مردی که در برزخ انتظار گرفتار است، با جزئی‌ترین حرکات صورت، نگاه‌ها و حتی سکوت‌هایش، عمق رنج و امید شخصیت را به نمایش می‌گذارد.

به گزارش پایگاه خبری نگاه ایرانیان نیوز (ایونا ) :  فیلم آنجا همان ساعت داستان زوجی را روایت می‌کند که درگیر یک انتظار طولانی و مهم هستند. این انتظار، زندگی روزمره، روابط و وضعیت روحی آن‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد و فیلم به بررسی عمیق این تنهایی، حسرت و امید در گذر زمان می‌پردازد.

 بررسی و نقد این فیلم با مهدی کریمی تفرشی به شرح ذیل می باشد:

  اجازه دهید از کلیت فیلم شروع کنیم. “آنجا همان ساعت” به نظر شما در چه دسته‌ای از آثار سینمایی قرار می‌گیرد و اولین برداشت شما از آن چیست؟

 به نظر من، “آنجا همان ساعت” اثری است که در مرز باریک سینمای اجتماعی، روانشناختی و حتی رگه‌هایی از سینمای انتظار و امید قرار می‌گیرد. سیروس الوند، با سابقه درخشانش در ژانرهای مختلف، اینجا به سراغ قصه‌ای رفته که ظاهری ساده اما باطنی پیچیده دارد. اولین برداشت من، حس عمیق تنهایی و انتظار بود که در تار و پود فیلم تنیده شده است؛ انتظاری که گاهی شیرین است، گاهی طاقت‌فرسا و گاهی هم بی‌ثمر. فیلم در لایه‌های زیرینش، به مفاهیم زمان، از دست دادن و معنای واقعی رهایی می‌پردازد.

فیلم آنجا همان ساعت | رزرو و خرید بلیط <a href=سینما | سینماتیکت" />

فرمودید قصه ظاهری ساده دارد. اگر کمی در مورد داستان و فیلمنامه صحبت کنیم، فکر می‌کنید چگونه این سادگی به پیچیدگی می‌رسد؟

 بله، داستان فیلم حول محور زوجی می‌چرخد که درگیر مسئله‌ای مهم، یعنی انتظار برای بازگشت فرزندشان یا اتفاقی مهم هستند. این طرح اولیه ممکن است آشنا به نظر برسد، اما هوشمندی فیلمنامه در این است که چگونه این انتظار را به یک استعاره از زندگی تبدیل می‌کند. فیلمنامه به نگارش آقای الوند و خانم غزل شاكری، به جای پرداختن صرف به وقایع بیرونی، روی تحولات درونی شخصیت‌ها تمرکز دارد. دیالوگ‌ها گاهی ایجاز دارند و گاهی پر از حسرت و امیدند. چالش اصلی فیلمنامه این بود که چگونه بدون افتادن در دام تکرار، این انتظار را در طول فیلم پویا نگه دارد و از دل آن، ابعاد مختلف روحی شخصیت‌ها را بیرون بکشد. شاید جایی که فیلمنامه اوج می‌گیرد، در نشان دادن چرایی این انتظار و تأثیر آن بر زندگی روزمره و روابط شخصیت‌ها باشد. پس اینطور که از صحبت‌های شما برمی‌آید، کارگردانی آقای الوند نقش بسیار مهمی در پرداخت این داستان دارد.

از دیدگاه شما، شاخصه‌های کارگردانی ایشان در “آنجا همان ساعت” چیست؟

 الوند به خوبی توانسته فضایی آکنده از سکوت، مکث و حسرت خلق کند. کارگردانی ایشان در این فیلم، یک کارگردانی آرام و متفکرانه است که به جزئیات توجه زیادی دارد. او با انتخاب درست قاب‌ها، حرکت‌های دوربین آهسته و استفاده هوشمندانه از نور و رنگ، تنهایی و سردرگمی شخصیت‌ها را به تصویر می‌کشد. برای مثال، نماهایی که از فضای خانه یا شهر گرفته می‌شود، نه تنها مکانی برای وقوع اتفاقات نیستند، بلکه خودشان به عنصری از روایت تبدیل می‌شوند که حس حبس شدن یا گمگشتگی را منتقل می‌کنند. الوند در این فیلم، بیشتر ناظر است تا مفسر، و این رویکرد به مخاطب اجازه می‌دهد تا خودش در دل داستان غرق شود و با شخصیت‌ها همذات‌پنداری کند.

درباره بازیگری در فیلم، زوج اصلی فیلم، آقایان پرویز پرستویی و ماهور الوند، نقش‌های محوری را ایفا می‌کنند. تحلیل شما از عملکرد این دو بازیگر چیست؟

 بازیگری در این فیلم واقعاً نقطه قوت است. پرویز پرستویی، به عنوان یکی از برجسته‌ترین بازیگران سینمای ایران، بار سنگینی از فیلم را به دوش می‌کشد. او در نقش مردی که در برزخ انتظار گرفتار است، با جزئی‌ترین حرکات صورت، نگاه‌ها و حتی سکوت‌هایش، عمق رنج و امید شخصیت را به نمایش می‌گذارد. پرستویی نیازی به دیالوگ‌های پرشور ندارد تا احساسات را منتقل کند؛ زبان بدنش، خستگی و امیدش را فریاد می‌زند. در کنار او، ماهور الوند نیز عملکرد بسیار خوبی دارد و نقش زنی را ایفا می‌کند که سعی دارد در میان این انتظار طولانی، تعادل خود را حفظ کند اما گاهی نیز ناامیدی بر او غلبه می‌کند. شیمی میان این دو بازیگر، باورپذیری رابطه و وضعیت آن‌ها را به شدت بالا برده است و مخاطب را با خود همراه می‌کند. هر فیلمی نقاط قوت و ضعفی دارد.

 به نظر شما، مهم‌ترین نقاط قوت “آنجا همان ساعت” چیست و اگر بخواهید نقدی بر آن وارد کنید، کدام بخش‌ها می‌توانستند بهتر باشند؟

 از نقاط قوت اصلی که قبلاً هم اشاره کردم، می‌توان به کارگردانی متفکرانه الوند، بازی‌های درخشان پرستویی و الوند، و فضای بصری و اتمسفر سازی قدرتمند فیلم اشاره کرد. فیلم به خوبی می‌تواند حس انتظار و تنهایی را به مخاطب منتقل کند و او را به فکر وادارد.

اما در مورد نقاط قابل بهبود، شاید بتوان گفت که ریتم فیلم در برخی بخش‌ها کمی کند می‌شود و ممکن است برای برخی از مخاطبین که به دنبال هیجان بیشتر هستند، خسته‌کننده به نظر برسد. همچنین، گاهی اوقات روایت می‌توانست کمی جسورتر عمل کند و از برخی کلیشه‌های داستانی فاصله بگیرد. در پاره‌ای از موارد، عمق و چرایی برخی تصمیمات شخصیت‌ها می‌توانست شفاف‌تر یا با جزئیات بیشتری ارائه شود تا ارتباط مخاطب با انگیزه‌های آن‌ها قوی‌تر شود. با این حال، این‌ها بیشتر پیشنهاداتی برای رسیدن به ایده‌آل هستند و از ارزش کلی فیلم کم نمی‌کنند.

حالا اگر بخواهیم کمی دقیق‌تر شویم و با نگاهی تیزبینانه‌تر به فیلم نگاه کنیم، آیا این “انتظار” و “تنهایی” به شکلی مطرح شده که واقعاً مخاطب را به چالش بکشد یا صرفاً بستری برای نمایش بازی بازیگران بوده است؟

این سوال بسیار خوبی است. در حالی که بازی بازیگران، به خصوص آقای پرستویی، قابل تقدیر است و توانسته بار دراماتیک فیلم را بالا ببرد، اما سوال اصلی اینجاست که آیا فیلم توانسته فراتر از یک نمایش استادانه از احساسات، عمق فلسفی یا اجتماعی قابل توجهی را به مخاطب منتقل کند؟ به نظر من، فیلم گاهی در غلبه بر کلیشه‌های رایج در نمایش “زندگی در انتظار” ناکام می‌ماند و آن لایه عمیق‌تر و دغدغه اصلی که چرا این انتظار اینقدر طولانی و طاقت‌فرساست، به درستی شکافته نمی‌شود. این موضوع باعث می‌شود که گاهی حس کنیم فیلم بیشتر بر فرم و اتمسفر تکیه کرده تا بسط معنایی که بتواند مخاطب را با خود به سطوح بالاتری از اندیشه بکشاند.

فیلم سینمایی «آنجا همان ساعت» - پلاتو هنر

 در نهایت، با توجه به سابقه درخشان سیروس الوند و بازی قدرتمند پرویز پرستویی، آیا “آنجا همان ساعت” را می‌توان اثری در خور نام و اعتبار این دو هنرمند دانست، یا صرفاً یک فیلم متوسط در کارنامه آن‌ها تلقی می‌شود؟

 این سوال، قضاوت نهایی را به عهده مخاطب می‌گذارد، اما اگر بخواهم صریح باشم، “آنجا همان ساعت” اثری نیست که بتوان به راحتی از کنار آن گذشت، اما احتمالاً درخشان‌ترین اثر کارنامه هیچ‌کدام از این دو هنرمند بزرگ نیز محسوب نمی‌شود. فیلم نشانه‌هایی از نبوغ کارگردانی الوند و بازیگری بی‌نظیر پرستویی را به همراه دارد، اما کاستی‌های روایی و ریتمیک، مانع از آن می‌شود که فیلم به یک شاهکار تمام‌عیار تبدیل شود. می‌توان گفت فیلم “خوب” یا “قابل تامل” است، اما جایگاهش در کنار آثار برجسته این هنرمندان، نیازمند بررسی دقیق‌تری است و شاید کمی با ایده آل فاصله داشته باشد. این فیلم بیشتر تلاش دارد تا تفکربرانگیز باشد تا سرگرم‌کننده، و این خود می‌تواند هم نقطه قوت و هم نقطه ضعف تلقی شود.

 

 

نظر شما
  • ب
    بیننده فیلم
    شنبه 05 مهر 1404 - 18:39

    این چی میگه مطمئنه فیلم رو درست دیده !!

  • B
    Bahman
    چهارشنبه 02 مهر 1404 - 00:40

    این کدوم فیلم رو نقد کرده والا اون فیلمی که ما دیدیم موضوعش انتظار بازگشت فرزند نبود که😳 فیلم بیچاره ای که کاراکتر کلیشه ای پرویز پرستویی(محمود سریال زیر تیغ) رو بدون هیچ تغییر و نوآوری در شخصیتش بیاره بچپونه تو یه فیلم و فقط 736 میلیون هم فروش کنه معلومه منتقدش هم باید وضعش این باشه😂

تصاویر
صنایع غذایی گلها ایونا تی‌وی
محصولات غذایی هوفر
ستاره غرب آسیا
مرکز فرهنگی منتظر المهدی
بانک ملی
بازگشت به بالا
© کلیه حقوق این وب سایت برای پایگاه خبری نگاه ایرانیان نیوز محفوظ است.
website designed by InTen DigitalMarketing Agency , developed by InTen