ثروت و سقوط

1405-04-03 16:00:18
بازدید: 222
کد خبر: 000498647
0 زمان مطالعه: 1 دقیقه
ثروت و سقوط

دکتر مهدی کریمی تفرشی، پژوهشگر دیپلماسی اقتصادی نوشت: ثروت دروازه ورود به قدرت است. تاریخ، ملت‌ها را با این معیار به یاد می‌آورد که با این فرصت چه کردند.

ثروت همیشه در مرکز روایت قدرت قرار داشته است. خزانه‌های پر، شهرهای آباد، بازارهای پررونق و منابع فراوان در نگاه نخست تصویری از استحکام و دوام یک کشور را ترسیم می‌کنند. تاریخ روایت دیگری نیز در دل خود دارد. روایتی که در آن بسیاری از قدرت‌های بزرگ جهان در روزگار فراوانی وارد مسیری شدند که پایان آن به ضعف، رکود و افول انجامید. همین تجربه تاریخی پرسشی مهم را پیش روی ما قرار می‌دهد: چرا برخی ملت‌ها از ثروت پلی برای تداوم قدرت می‌سازند و برخی دیگر در میان انبوه دارایی‌ها، توان حفظ موقعیت خود را از دست می‌دهند؟

مرور تاریخ امپراتوری‌ها نشان می‌دهد که ثروت به خودی خود یک مزیت پایدار نیست. هر منبع اقتصادی، هر ذخیره طبیعی و هر فرصت مالی تنها زمانی به قدرت ماندگار تبدیل می‌شود که در خدمت تولید، نوآوری، دانش، سازمان اجتماعی و سرمایه انسانی قرار گیرد. در غیر این صورت، همان عاملی که روزی منشأ قدرت بوده است، به تدریج زمینه فرسایش را فراهم می‌کند.

امپراتوری روم یکی از شناخته‌شده‌ترین نمونه‌های این تجربه تاریخی است. فتوحات گسترده، منابع عظیم مالی و جریان مداوم ثروت از سرزمین‌های فتح‌شده برای قرن‌ها قدرتی کم‌نظیر در اختیار روم قرار داد. شهرها گسترش یافتند، تجارت رونق گرفت و اقتدار سیاسی این امپراتوری بخش بزرگی از جهان شناخته‌شده آن روزگار را دربر گرفت. با گذشت زمان، وابستگی به منابع حاصل از فتوحات جای خود را به کاهش انگیزه برای اصلاحات اقتصادی و افزایش هزینه‌های نگهداری ساختار عظیم حکومتی داد. هنگامی که روند گسترش متوقف شد، مشکلاتی که سال‌ها در زیر سایه ثروت پنهان مانده بودند، خود را آشکار کردند. خزانه‌ها هنوز خالی نشده بودند که نشانه‌های ضعف در ساختار اداری، نظامی و اجتماعی نمایان شد.

چند قرن بعد، اسپانیا نیز تجربه‌ای مشابه را پشت سر گذاشت. ورود حجم عظیمی از طلا و نقره از قاره آمریکا در ظاهر باید آینده‌ای درخشان برای این قدرت اروپایی رقم می‌زد. ثروتی که به بنادر اسپانیا سرازیر شد، تصویری از اقتدار و برتری به وجود آورد. با این حال بخش مهمی از این منابع به جای آنکه به توسعه تولید، صنعت و فناوری اختصاص یابد، در مسیر مصرف، جنگ‌های پرهزینه و وابستگی اقتصادی قرار گرفت. در همان دوره کشورهایی با منابع کمتر، پایه‌های اقتصاد صنعتی و تجاری خود را تقویت کردند و به تدریج از اسپانیا پیشی گرفتند. تاریخ نشان داد که حجم ثروت اهمیت دارد، اما کیفیت بهره‌برداری از آن اهمیت بیشتری دارد.

ابن‌خلدون قرن‌ها پیش در تحلیل چرخه قدرت دولت‌ها به نکته‌ای اشاره کرده بود که همچنان تازگی دارد. او میان رفاه، آسایش و کاهش پویایی اجتماعی رابطه‌ای قابل تأمل ترسیم می‌کرد. از نگاه او، هر جامعه‌ای برای حفظ قدرت نیازمند نوعی تحرک، انگیزه و انسجام درونی است. هنگامی که رفاه به احساس بی‌نیازی از اصلاح و تلاش تبدیل شود، ظرفیت‌های مولد جامعه به تدریج تضعیف می‌شوند. این نگاه بیش از آنکه یک داوری اخلاقی باشد، توصیفی از سازوکارهای تاریخی است.

تجربه قرن بیستم نیز نمونه‌های فراوانی از این واقعیت در اختیار ما قرار می‌دهد. برخی کشورها بر منابع طبیعی عظیم تکیه داشتند و درآمدهای سرشاری در اختیار داشتند، اما در توسعه نهادهای اقتصادی، آموزش، فناوری و بهره‌وری سرمایه‌گذاری محدودی انجام دادند. در مقابل، کشورهایی با منابع طبیعی اندک مسیر دیگری را برگزیدند. آنها ثروت را در دانش، مهارت و نوآوری جست‌وجو کردند و توانستند جایگاه خود را در اقتصاد جهانی ارتقا دهند. مقایسه این دو مسیر نشان می‌دهد که دارایی‌های زیر زمین سرنوشت کشورها را تعیین نمی‌کنند. آنچه آینده را می‌سازد کیفیت تصمیم‌هایی است که بر روی زمین گرفته می‌شود.

یکی از خطاهای رایج در ارزیابی وضعیت اقتصادی کشورها، تمرکز بیش از حد بر اعداد و شاخص‌های کوتاه‌مدت است. رشد اقتصادی، درآمدهای ارزی یا افزایش منابع مالی دولت تصویر کاملی از واقعیت ارائه نمی‌کنند. اقتصاد در لایه‌ای عمیق‌تر به پرسش‌هایی مربوط می‌شود که پاسخ آنها سال‌ها بعد آشکار خواهد شد. چه میزان از ثروت امروز به سرمایه‌گذاری مولد تبدیل می‌شود؟ چه سهمی از درآمدها صرف ارتقای دانش و فناوری می‌شود؟ چه مقدار از منابع موجود برای نسل‌های آینده حفظ خواهد شد؟ پاسخ این پرسش‌ها بیش از هر شاخص دیگری درباره آینده یک کشور سخن می‌گوید.

ثروت زمانی به عامل ماندگاری تبدیل می‌شود که افق تصمیم‌گیری از امروز فراتر برود. تمدن‌هایی که توانسته‌اند دوره‌های طولانی از شکوفایی را تجربه کنند، میان بهره‌برداری از منابع موجود و ساختن ظرفیت‌های آینده تعادل برقرار کرده‌اند. آنها درآمدهای مقطعی را به زیرساخت‌های پایدار تبدیل کرده‌اند، آموزش را هزینه تلقی نکرده‌اند و سرمایه انسانی را در شمار مهم‌ترین دارایی‌های خود قرار داده‌اند.

جهان امروز نیز با وجود همه تفاوت‌هایش از همین قاعده پیروی می‌کند. رقابت اصلی میان کشورها بیش از آنکه بر سر حجم منابع باشد، بر سر توان تبدیل منابع به ارزش پایدار جریان دارد. اقتصادهای موفق معاصر بر پایه نفت، معدن یا ذخایر طبیعی شکل نگرفته‌اند. آنها بر شانه‌های دانش، فناوری، بهره‌وری و اعتماد اجتماعی ایستاده‌اند. در چنین شرایطی، ثروت آغاز راه است و مقصد را کیفیت حکمرانی تعیین می‌کند.

تاریخ از این منظر دفتر بزرگی از تجربه‌های انسانی است. هر صفحه آن یادآور این حقیقت است که قدرت پایدار از دل ثروت خام متولد نمی‌شود. تمدن‌ها زمانی به ماندگاری نزدیک می‌شوند که منابع خود را به فرصت تبدیل کنند و فرصت‌ها را در خدمت آینده قرار دهند. سرنوشت ملت‌ها در نقطه تلاقی همین انتخاب‌ها رقم می‌خورد. ثروت می‌تواند به سکوی پرش تبدیل شود یا آرام‌آرام زمینه سقوط را فراهم آورد.

نظر شما
    هیچ دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است!
تصاویر
صنایع غذایی گلها ایونا تی‌وی
محصولات غذایی هوفر
ستاره غرب آسیا
مرکز فرهنگی منتظر المهدی
بانک ملی
بازگشت به بالا
© کلیه حقوق این وب سایت برای پایگاه خبری نگاه ایرانیان نیوز محفوظ است.
website designed by InTen DigitalMarketing Agency , developed by InTen